Thaimodz.net - (NO LONGER UPDATED!)

เขาชนไก่ ชั้นปีที่ 3 - ROTC Field Training: 3rd Year

2009-03-18T18:16:00.001+07:00

วัน ว. - D-Day
ข้าพเจ้าลงจากรถ ลาผู้ปกครองที่มาส่งข้าพเจ้าที่หน่วยบัญชาการกำลังสำรอง (สวนเจ้าเชตุ) สะพายเป้ เดินไปยังประตู ผ่านฝูงคำถามมากมายซ้ำซากว่า สายเก่งใส่อย่างไร บ้าง สายเก่งมีประโยชน์หรือไม่ บ้าง ซึ่งข้าพเจ้าก็เบื่อเหลือเกิน แต่ก็ตอบเพราะเห็นว่าเขาเหล่านั้นเป็นรุ่นน้องทั้งสิ้น และควรได้รับข้อมูลที่เขาสมควรได้รับ
I stepped down from my parent's car, bid them goodbye and backpacked into the Army Reserve Command, through repeated question on how to wear the load harness, its uses and if any, necessity. I tried to keep myself calm and answer them just because they're all my juniors and deserve to have the truth.

ภาพ: รวมพลที่หน่วยบัญชาการกำลังสำรอง สวนเจ้าเชตุ

Preparing for assembly at Army Reserve Command

จากนั้น พวกเราพากันไปรวมพลที่ที่รวมพลในสวนเจ้าเชตุ ขึ้นรถไปยังอุทยานประวัติศาสตร์สงครามเก้าทัพ
We assembled, and rode to Nine-Army Battle Historical Park.

2 ภาพ: เดินทางจากกรุงเทพฯ ไปยังอุทยานประวัติศาสตร์ สงครามเก้าทัพ

2 Pictures: In transit to Nine-Army Battle Historical Park

สงครามเก้าทัพ เป็นสงครามในปี พ.ศ. 2328 ในสมัยของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พม่าในยุคนั้นมีพระเจ้าปดุงปกครอง ได้ยกทัพมาทั้งหมด 9 ทัพ กำลังพล 144 000 นาย กระจายกำลังบุกทั้งจากทางเหนือและใต้ ใช้ทัพบกและทัพเรือประสานกัน โดยกำลังหลักส่วนใหญ่ได้บุกผ่านด่านเจดียสามองค์
The Nine Armies War was a conflict between Siam and Burma in 1785, back in Rama I's reign. King Bodawpaya of Burma coordinated an attack heading for Bangkok using 9 armies, with total strength of 144 000 men, from both the north and south, on land and from sea. Most of the forces came through the Three-Padoga Pass, which led to Kanchanaburi.

ฝ่ายไทย พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชได้จัดทัพ 4 ทัพ โดยประกอบไปด้วยทัพที่จะไปต้านการรุกรานทางเหนือ ใต้ ตะวันตก และทัพหลวง ผลสำเร็จสำคัญที่ทำให้ไทยชนะสงครามครั้งนี้คือการต่อสู้ที่ลาดหญ้า จังหวัดกาญจนบุรี ฝ่ายไทยมีกรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาทเป็นแม่ทัพ ใช้การทำลายเสบียงและสงครามนอกแบบในการกำจัดข้าศึกจนทัพพม่าเสียขวัญและถอยทััพในที่สุด หลังจากนั้น ทัพอื่น ๆ ของพม่าก็พ่ายแพ้ไป ไม่สามารถทำการรบต่อได้ ประเทศไทยจึงรักษาเอกราชไว้ได้
In Siam, King Rama I the Great assembled 4 armies, three protecting each side from the assault, and one under his own command as reserves. The decisive victory was caused by the battle of Lat Ya. Siam's western army, led by Maha Sura Singhanat (Rama I's younger brother), used superior tactics, attrited the Burmese, and forced them to retreat. Other Burmese armies were then defeated by other regional armies, heroes, and heroines. Thus, Siam decisively won against the Burmese.

ภาพ: เตรียมพิธีเปิดการฝึก

Preparing for opening ceremony.

ต่อมา เราก็ได้เข้าสู่ค่ายฝึกนักศึกษาวิชาทหาร เขาชนไก่ พิธีเปิดเพื่อมอบอำนาจนักเรียนผู้บังคับบัญชา (อำนาจนิดเดียว หน้าที่เยอะ ๆ = =") ทิ้งสัมภาระทั้งหมดไว้ที่กองพัน แล้วไปยังสถานีฝึกที่ 31 สนามยิงปืน เพื่อทบทวนการยิงปืน ปลย.11 (HK33) จากนั้นเข้าที่พักเพื่อจัดกำลังเข้ากองร้อย กองพัน และหมวด
Then we reached the bounds of the Khao Chon Kai training camp. The opening ceremony rolls to open the training (for our group), give authority (but even more duties) to certain students. We dropped our belongings at the Battalion and continued on to Training Station #31 - the shooting range - to refresh our knowledge and skills for HK33. Then we headed back to the camp to organize ourselves into the "hierarchy" and be assigned tents.

ภาพ: ผ่านพื้นที่กองพันปกครอง

Passing the camp site.

ภาพ: รับประทานอาหารกลางวัน

Eating out- the Lunch!

3 ภาพ: ทบทวนการใช้ ปลย.๑๑ (HK33)

3 Pictures: Refreshment on HK33

ข้าพเจ้าถูกจัดเข้ากองพัน 32 ผลัดที่ 26 กองร้อย 2 หมวด 3 หมู่ 4 เป็นหัวหน้าหมวด
(For reference to other students only - you won't need this paragraph.)

ภาพ: เดินทางกลับกองพัน

Marching back to the camp.

ภาพ: จัดของเข้าที่พัก

Moving in

จากนั้นเราก็ปฏิบัติภารกิจส่วนตัวบ้างฟังบรรยายต้อนรับบ้าง โดยต้องใช้เวลาสักพักจึงจะคุ้นเคยกับที่นี่ แม้ว่าเมื่อปี 2 จะเคยมาที่นี่แล้วก็ตาม เนื่องจากสภาพของปี 2 และปี 3 ไม่เหมือนกัน หลังจากนั้นเราจึงได้กินข้าวเย็นและพักอีกครั้ง สวดมนต์นอน (คืนแรกไม่มีการอาบน้ำ เป็นการฝึกความอดทน)
We completed our personal needs, listened to briefings, welcomes, and traditional stuffs. It took a while, for me personally, to get familiar with this place; even though I was here a year ago. After a while we had dinner, another break, prayers, and went to sleep right away. (No shower, juniors! Be warned!)

ข้าพเจ้านอนเต็นท์คนเดียว เนื่องจากเพื่อนของข้าพเจ้าขอย้ายไปนอนด้วยกันเป็นกลุ่มเพื่อความบันเทิง และข้าพเจ้าก็ไม่ได้หาใครมาแทนที่ จึงกลายเป็นว่านอนคนเดียว
Actually, I'm a single loner in one tent. Even though we have buddy system, my supposed buddy from another school went to join their "party" and I didn't bother to find someone else.

วัน ว+1 - D+1
ตื่นเช้าขึ้นมา ข้าพเจ้ารีบแต่งตัว สั่งรวมพลในหมวดทันที เพื่อเตรียมออกเดินเท้าไปยังสนามยิงปืน ซึ่งอยู่ค่อนข้างไกล และใช้เวลาเดินนานพอสมควร
In the morning, I get dressed up, assembled the platoon ASAP, eat whatever we could, and marched off to the shooting range.

ภาพ: ทบทวนการยิงอีกครั้ง

Refreshments for those who learned, crash-course for those who didn't.

เมื่อถึงสนามยิงปืนด้วยกระสุนจริง สถานี 31 พวกเราจัดชุดยิงชุดละ 60 คน และทบทวนขั้นตอนอีกเล็กน้อยก่่อนที่จะรอขึ้นแนวยิง สำหรับขั้นตอนในการยิงจะขอไม่กล่าวถึง
After reaching Station 31, we assembled into groups of 60, listened to more revisions and waited at the line. The procedure itself is classified, unfortunately.

3 ภาพ: "ซ้ายพร้อม ขวาพร้อม แนวยิงระวัง!!" "ปลดห้ามไก!" "เริ่มยิง!"

3 Pictures: "COMMENCE FIRE!"

เมื่อยิงเสร็จแล้วก็จะต้องตรวจหาปลอกกระสุน (ห้ามนำกลับบ้าน) ส่งเป้าเพื่อบันทึกคะแนน และเดินทางกลับไปยังกองพันเพื่อรอกินข้าวเที่ยง
After shooting however, we must collect all the remaining bullet cases. (Pocketing them is strictly prohibited!) Returned the paper targets for scoring, and marched back for lunch.

2 ภาพ: ฐานกิจกรรม (ที่ไม่ได้ใช้เพราะชำรุด)

2 Pictures: 20% of the Obstacle Course

หลังอาหารเที่ยง เราออกเดินทางไปยังบริเวณสถานี 34 ซึ่งเป็นฐานที่สอนอยู่หลายเรื่องพอควร โดยวันนี้ได้ฝึกการข้ามเครื่องกีดขวาง 10 ชนิด (แต่ก็ได้ทำจริง ๆ ไม่ถึง เพราะบางอันอยู่ในสภาพไม่พร้อมใช้งาน) และเดินขึ้นเขาเพื่อฝึกการหาข่าวและสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ตรงนี้ยอมรับว่าเหนื่อยมาก เพราะเดินขึ้นเขาเป็นระยะทาง 2 กิโลเมตร เดินพลางพักพลางไปเรื่อยจึงใช้เวลานานมาก ข้าพเจ้าเป็นตะคริวตอนประมาณระยะทาง 1900 เมตร เนื่องจากเหนื่อยมากแต่ยังพยายามเดินต่อ (เกือบตกเขา กลับไปเริ่มใหม่ เหอๆๆ)
After lunch, we moved to Station 34, which was quite a variety of stations. Today we trained in the 10-part obstacle course and conducted an intelligence patrol uphills. 2 kilometers was very tiring, as there wasn't much fun in it. I had cramps at 1900 meters, due to Murphy's Law.

ภาพ: หัวหน้ากองร้อย 3

3rd Company Commander

ภาพ: จากยอดเขาเล็ก ๆ

From the little steep pile of absolute dirt.

จากนั้น บนยอดเขาได้รับแจ้งว่าจะมีการฝึกยิงปืน ค. ให้รีบลงจากเขาเนื่องจากอาจไม่ปลอดภัย พวกเราจึงฟังบรรยายเล็กน้อยแล้วลงเขาทันที ตรวจสอบยอดทั้งหมดแล้วกลับกองพัน คืนนี้พวกเราได้อาบน้ำกันไม่ถึง 1 นาที จัดการภาระกิจส่วนตัวแล้วนอน
At top of the hill, we were told that the mortars will begin firing for the seniors' exercises. We had to get back to the camp after a brief boring lesson. All men checked in, we moved back to the camp, took a less-than-a-minute shower, a break and then to sleep.

วัน ว+2 - D+2
ข้าพเจ้าตื่นแต่เช้า เนื่องจากวันนี้ต้องเก็บของเพื่อย้ายไป "พักแรมในป่า" ที่สถานีฝึกที่ 32 ในตอนเช้า ซึ่งเขาเรียกตัวเองว่า Dreamworld (วงเล็บว่า เป็นฝันร้ายนะ)
We woke up even earlier today, packed up and moved to "Forest Site" at Station 32 right in the morning. The particular station called itself ~~Dreamw~~ World of Nightmare.

ภาพ: วางกระเป๋าที่สถานี 32

All you can steal... I mean, all we deposited, at Station 32.

ข้าพเจ้าได้ฝึกการเคลื่อนที่รูปขบวนหมู่ (เหนื่อยมาก และไม่สนุกอย่างที่คิด) การพราง (ซึ่งถ้าใครทำอะไรขัดใจอาจได้หน้ามืด หมายถึงพรางดำทั้งหน้า) กะระยะด้วยสายตาและนับระยะก้าว (โดย 130 ก้าวจะได้ประมาณ 100 เมตร) และฝึกสังเกตการณ์
We trained squad-level movement and formation (sounds easy?), camouflage (you get "blacked out" if you do it wrong, i.e. you get your face painted in total black), range estimation, and observation.

ภาพ: สถานีย่อย การพราง

Camo Substation. High risk of "Getting Blacked Out"!

(ในวงเล็บคือ "ความจริง" ไว้เปรียบเทียบ)
จาก ชุดตรวจการณ์ที่ 1 (ชุดตรวจการณ์นี้มีขนาดใหญ่เป็นร้อยคน)
พบ รถถังข้าศึก โผลจากชายป่าด้านทิศตะวันตก (เป็นคัตเอาท์รูปรถถัง ขนาดเท่าของจริง มี นศท. ยืนถืออยู่ประมาณ 4 นาย)
เวลา 1048 น. (เวลาจริง)
กำลังเคลื่อนที่ไปทางทิศตะวันออก (นศท. ถือรูปรถถังเดินไปข้างหน้า แล้วย้อนกลับมาเก็บที่เดิม)

("Truth" in parentheses for comparison)
From: 1st Observation Team (this "Team" had like a hundred men)
What: Enemy tank from the woods to the west (a full-sized cut-out of a tank, with 4 students dragging it around)
When: 1048 hrs (true)
Doing: Moving to the east (the students drags the 'tank' to the east, then reversed into the woods it emerged from)

ในตอนบ่าย พวกเราเริ่มเข้าสู่แดนสนธยา ความล้าและความง่วงมาโดยมิได้นัดหมาย ข้าพเจ้าเข้าฝึกสถานีย่อย รูปขบวนทำการรบ ซึ่งไม่มีอะไรมาก เพราะข้าพเจ้าเป็นหัวหน้าหมวด เลยโดนจับแยกมาช่วยดูความเรียบร้อยแทนที่จะต้องจัดแถวเอง
In the afternoon, we entered afterworld, I mean, the world of our dreams. Someone started dreaming already. Uninvited guests like tiredness also came. Our company went to another substation which I essentially did nothing except taking care of problematic people. Fortunately, there wasn't one.

หลังจากนั้น พวกเราเข้าสถานีย่อย 324 เป็นเรื่องของการดำรงชีพในป่า เขาว่าไว้ดังนี้
Then we entered SubStation 324, Survival. The core of SURVIVAL was...

S = Size up the situation ประมาณสถานการณ์
U = Undue haste makes waste อย่าใจร้อนจะเสียการ
R = Remember where you are จำให้ได้ว่าอยู่ที่ไหน
V = Vanquish fear and panic ขจัดความกลัวให้สิ้น
I = Improvise (คงไม่ต้องแปลมั้ง)
V = Value living ชีวิตมีค่าสูงสุด
A = Act like the natives เข้าเมืองตาหลิ่วจงหลิ่วตาตาม
L = Learn basic skills มีทักษะติดตัวไปด้วย

ซึ่งถ้าแก้ให้เป็นไปตามกฎของเมอร์ฟี่ คงได้:
Which, edited under Murphy's Law, results in:

S = Shi-! happens! ความซวยเกิดขึ้นได้เสมอ
U = Understand that there's simply no hope สิ้นหวังแล้ว ยอมรับมันซะเถอะ
R = Remember, there are predators in the wild. อย่าลืมว่าในป่าก็มีผู้ล่า
V = Very last chance for your prayer. สวดมนต์ซะ ต่อไปจะไม่ได้ทำแล้ว
I = Idiots make up your squad คุณจะมีแต่ลูกหมู่โง่ ๆ
V = Value your life first เอาตัวเองให้รอดไว้ก่อน
A = Autosave does its job at the worst time! ระบบ Autosave ทำงานดีมากในช่วงกำลังซวยและลืมปิดมัน
L = Learn to save often next time! คราวหน้าก็เซฟบ่อย ๆ นะ

และ Z อีก 1 ตัว : 絶望した！ (สิ้นหวังแล้ว!)
And another Z: 絶望した！ (I'm in Despair!)

จากนั้นก็มีการแสดงงู ว่างูพิษและไม่มีพิษชนิดต่าง ๆ สังเกตอย่างไร มีจุดเด่นอะไรบ้าง
Then we saw a liitle snake show, distinguishing different types of snakes.

2 ภาพ: สถานีการดำรงชีพในป่า

2 Pictures: S.U.R.V.I.V.A.L. Make sure you do survive until the end!

แล้วเราก็ไปปฏิบัติเรื่องการทำอาหารด้วยหม้อสนาม ไม่ทันไรก็ได้ Alt+F4 กันทั้งหมู่ (และอีกหลายคนที่ Game Over, F, Time Up, Retired, Failed, Mission Failed, Bad Ending, Quest Failed ฯลฯ)
Now, we practiced cooking. As you might have guessed, we all got Game Over, F, Time Up, Retire, Failed, Mission Failed, Bad Ending, Quest Failed, and such. We, our squad, ended up with Alt+F4.

ในคืนนี้ พวกเราฝึกการรบในเวลากลางคืน หมายถึงการเดิน คลานในยามกลางคืน การมองเห็น การใช้สายตา ข้อควรระวังเรื่องไฟ ความเงียบ การแก้ปัญหาในกรณีฉุกเฉิน การหาทิศด้วยดาว เป็นต้น
And in the night, we trained night operations, including moving, crawling, observation, use of sight, dangers of fire (gives yourself away), silence, emergency handling, and navigation.

และสุดท้ายก็ได้เข้านอน คืนนี้เพื่อผ่อนคลาย เราได้รับอนุญาตให้นอนดึกได้ แต่ต้องไม่รบกวนผู้อื่น ซึ่งเต็นท์พวกเรามี 3 คน คุยกับเต็นท์ข้าง ๆ อีก 3 คน สุดท้ายก็เสียงดังจนได้
After the night training, we were sent to sleep. Tonight, we were allowed to remain awake longer but noise is still prohibited. Our tent had 3 persons, which talked to another 3 in another tent, and yeah, we narrowly got away. But I didn't do it though!

วัน ว+3 - D+3

ภาพ: สถานี 32 ---> สถานี 33

$currentStation = 32; $currentStation++;

ภาพ: จ่านรก

"Hell Sarge"

สถานี 33 จ่านรก มาแล้ว พวกเราออกเดินทางจากสถานี 32 ไปโดยการเดินเช่นเดิม และได้รับการต้อนรับจากจ่านรก ตำนานของการฝึก นศท. เป็นอย่างดี (ดังภาพ)
Here comes Station 33, the "Hell Sarge", legend of ROTCS! We marched from Station 32 and was dearly welcomed by the Sarge himself.

ภาพประกอบคำพูด (แต่งเอง)

A: จ่านรกเนี่ยนะ ก็โถ กลัวไปเอง มันจะทำอะไรเราวะ!

B: เห้ย แต่ใคร ๆ ก็บอกว่าน่ากลัวที่สุดนะเว้ย!

Me (ปลอกแขนสีแดง): ... (เดี๋ยวก็รู้ หึหึหึ)

Picture with Dialog (utterly misquoted)
A: Hell Sarge? No way, what would he do to us! He can't!

B: But hey, people say he's the toughest and the most fearsome!

Me (w/ red armband): ... (wait and see)

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่ทุกอย่างที่ข้าพเจ้าติดตัวมาเปื้อนไปด้วยทรายหมดแล้ว หลังจากที่ได้รับการต้อนรับที่เยี่ยมยอดเช่นนั้น (จนใครบางคนเจตนาร้องเพลงเพี้ยน)
I didn't know how long it was, but I only knew that everything was covered in sand after that warm welcome. Some tried to sing a parody, and I think it's a good idea.

ภาพ: ต้อนรับอย่างอบอุ่น
Welcome to the Infantry, infantryman!

หลังจากนั้น พวกเราจัดกำลังใหม่เป็นฝ่ายเข้าตีและตั้งรับ เพื่อจำลองสถานการณ์ ในรอบเช้า ข้าพเจ้าอยู่ฝ่ายตั้งรับ ซึ่งจะต้องฝึกการรับและถอนตัวภายใต้ความกดดัน
After the fun "plays", we rearranged into two groups, attackers and defenders, to play out situation. I was on defense in the morning, which consists of a platoon that must defend and then retreat.

ภาพ: นศท. แมว ปกติ ธรรมดา สีน้ำตาล (<-- อะไรวะ = =")

Sergeant Neko U. Nyannyannya
(Sidenote: ditdin เมิงแน่ใจนะว่ากล้องมือถืออะ = =")

บ่ายวันนี้ร้อนมาก ร้อนขนาดว่า 40 องศาเซลเซียสเลยทีเดียว ฝ่ายรุกในตอนบ่ายต้องเอาน้ำล้างตัวให้เย็น เพื่อป้องกันไม่ให้เป็นลมแดด ซึ่งเป็นอันตรายถึงชีวิต
It was very hot, like 40 degrees Celsius. The assault teams need to soak themselves in cold water to prevent heat stroke, which can be lethal.

ภาพ: เข้าตี
The Assault, The Onslaught, The ... whatever.

ภาพ: นี่คือการซ้อม

This - is - a - drill!

ドリルだ！ (ไม่ใช่ละ = =")

ข้าพเจ้าไม่ได้เข้าร่วมการฝึกรอบบ่าย เนื่องจากมีหน้าที่ต้องเก็บกวาดพื้นที่บรรยายให้เรียบร้อย และกว่าจะเสร็จ การเข้าตีก็เริ่มไปแล้ว ครูจึงให้ศึกษาวิธีการปฏิบัติโดยการสังเกตและฟัง ("นั่งดู") แทน
Unfortunately, due to menial stuffs like carrying the trash and cleaning the briefing room, I couldn't take part in the assault procedures training. I was ordered to learn by observation instead.

เมื่อการฝึกเสร็จสิ้น เราก็รับโอวาทจากจ่านรกอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นการใ้ห้โอวาทแบบครูกับศิษย์ ไม่เหมือนกับที่ต้อนรับเราเมื่อเช้า
After all the training is over, Hell Sarge gave us another speech, with a genuinely warm feelings, unlike the physical warmth he gave in the morning.

2 ภาพ: กลับกองพัน
Back to HQ

และในที่สุด การฝึกก็ได้จบลงอย่างไม่เป็นทางการเมื่อพวกเรากลับไปอาบน้ำที่กองพัน และแต่งตัวเตรียมขึ้นลานนันทนาการเป็นกิจกรรมสุดท้าย ฟังบรรยายเรื่องชีวิตหลังจบการเรียนรักษาดินแดน ความรักชาติ รักสถาบัน หน้าที่ และกิจกรรมร้องเพลงร่วมกัน (ข้าพเจ้าแก่หรือไม่?ที่ร้องตามครูได้ทุกเพลง)
And finally our trainings "formally" ended when we took a shower at the HQ, dressed up (almost) for the last course. It consisted of a few lectures about defense, nationalism, and duties, and then a few karaokes. (Did I fall into the "Old Trap" anyway?)

ภาพ:

เพื่อผองเพื่อน กูจะสู้ หลังชนฝา

เพื่อลูกเมีย กูจะสู้ สุดใจกล้า

เพื่อพี่น้อง กูจะสู้ สุดแรงล้า

เพื่อบ้านเมือง กูจะสู้ จนสิ้นเลือด หยดสุดท้าย

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า

Singing (let him have fun.)

จากนั้นเราเข้านอนกันเป็นคืนสุดท้าย ข้าพเจ้านอนไม่ค่อยหลับเลยเพราะต้องเก็บเต็นท์ที่นอนอยู่คนเดียว เลยไม่มีใครช่วย ไม่มีใครคุยด้วยเลย แต่ต้องขอบใจเต็นท์ข้าง ๆ ที่อุตส่าห์เสียงดังรบกวน ใครบางคนที่โคจรไปมา ชวนคุยไปเรื่อย และจู่ ๆ โลกก็มาหมุนวนรอบเต็นท์ข้าพเจ้า เพราะเสียงคุยมาวนรอบ ๆ จริง ๆ และมีคนเดินไปเดินมาเต็มไปหมด
We then came back for the last night's sleep. I couldn't, because I had to pack everything myself (I was alone, remember?) and thanks to some chit-chat people talking all around, walking all over, and evading all kinds of nighttime enforcement. The world seems to have revolved around me, but did not include me myself.

วัน ว+4 - D+4
ข้าพเจ้ารู้สึกกระปรี้กระเปร่าพอสมควรที่วันนี้ข้าพเจ้าได้กลับบ้านแล้ว หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาหลายวันกับการทำหน้าที่หัวหน้าหมวด ซึ่งร่างกายของข้าพเจ้าไม่ได้แข็งแรงมากมาย แต่ก็ยังอดทนทำได้จนสำเร็จ ข้าพเจ้ารีบเก็บของและรายงานตัว คืนปลอกแขนผู้บังคับบัญชา
I felt moderately good that I will finally get home, after 4 days of working as platoon commander. My body wasn't engineered for it, but I managed to work through anyway. I quickly grabbed my belongings, reported to the HQ and returned the armband.

2 ภาพ: หอ 34 ฟุต ด้านขวาเห็นเมรุวัดชัดเจน ด้านหน้าเป็นเสา "เมน" สลิงเก่าแล้วใช้เชือกฟางแทน ฯลฯ
2 Pictures: 34' tower, with crumbling main poles, substantial of substandard stuffs, et cetera.

2 ภาพ: ฝึกไต่เชือกข้ามลำน้ำ

2 Pictures: River Crossing (substation)

พวกเราเดินทางไปยังสถานี 34 ซึ่งเป็นสถานีสุดท้าย ฝึกโดดหอ 34 ฟุต ซึ่งข้าพเจ้า (อีกแล้ว) ก็ได้ทำหน้าที่คอยรับนักโดดลงมาด้วย กว่าข้าพเจ้าเองจะได้โดดก็นานมาก ระหว่างที่ทำงานอยู่ก็นั่งคุยยืนคุยกับคนอื่น ๆ ไปด้วย
We marched (very short march) to Station 34, regarding 34' tower jump. It's me (again) and most of my platoon who stopped and released the jumpers. After a long duty, I got to jump myself.

ภาพ: หน่วยมูนดินสกัดกั้น เอ๊ย รับนักโดด

Jumper Arresters.

ตอนข้าพเจ้าขึ้นโดดนั้น ข้าพเจ้าไม่รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย เพราะข้าพเจ้าไม่ได้สนใจพื้นข้างล่าง สนใจแต่การโดดเท่านั้น เลยไม่ค่อยรู้สึกอะไรเท่าไหร่ ออกแนวบ้าพลังนิด ๆ ด้วยซ้ำ
At the time, I wasn't frightened at all. I totally ignored the height and jumped off, maybe a berserk I am.

2 ภาพ: กินข้าวเสร็จ นั่งรอทำพิธีปิด

2 Pictures: After Lunch, before Closing.

ภาพ: นักเรียนผู้บังคับบัญชา สาธิตเกษตร
KUS Commanding students

ภาพ: ลานพิธี พระบรมราชานุสาวรีย์ พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว

Ceremony Area, with King Vajiravudh (Rama VI)

หลังจากโดดหอเสร็จ ก็ได้เวลากินข้าวเที่ยง ทำพิธีปิด และกลับสวนเจ้าเชตุ ระหว่างทางพวกเราแอบ "อัพเกรด" มาเป็นเสนาธิการทหารกันบนรถ รวมฝูงกัน 8 คน (นั่งเล่น Advance Wars = =")
After the final jump, we had lunch, closing ceremony, and returned to Army Reserve Command (in Bangkok), "upgrading" ourselves to Commanders on the way. (8 would-be sergeants playing Advance Wars = =")

ก็คงจบแต่เพียงเท่านี้ละครับ ต้องขอโทษอย่างยิ่งที่ช้า เนื่องจากการขอรูปค่อนข้างยาก ติดสอบนั่นนี่มากมาย ทำให้งานช้ามากครับ ก็ต้องขออภัยจริง ๆ
So it might just end here. I'm very sorry for being late posting this, because it took quite some time to get all pictures together, have exams and other works to do. Sorry again.

-- ภาพอื่น ๆ และที่พอจำหน้าได้ (รูปเล็กมาก ขออภัย) - More pics --

??? - ??? - ??? - ??? - ??? - พัชร

ใครอยู่ในรูปก็แจ้งด้วยครับ

วรรธนันทน์ - ??? - ???

วงศ์พัฒน์ - วิชญะ - วรมงคล - ???

??? - ??? - ??? - ???

[ต.อ.พ.] - ??? - ??? - จักรพงศ์ - คชรัตน์? - กฤษฎี

??? - ฉัตรชัย - Author - ???

กสิกิจ - ดนุเดช - ?? - คชฤทธิ์ - ไชยธรณ์? - กฤษฎี

พี่สิชน - พงศกร - ภาสกร - Author

The End

Significant Cast (by order of appearance)

(listing all would be impossible)

Station 31 Instructors

นศท. อนันตฤทธิ์ ขันเศรษฐพงศ์ (sp?) ผบ. กองพัน

นศท. ภาสกร เวชแพศย์ ผบ. กองร้อย 3

Station 324 Instructor & Snake

Hell Sarge

ルナチック猫

นศท. ศิวกร พงศ์กล่ำ กองร้อย 3

กองพัน 32 ผลัด 26 ม้าศึก ม้าศึก

คล่องแคล่ว ว่องไว ใจกล้า ม้านักรบ!

Pictures & Filming (by order of significance)

Acting 1st Lieutenant Wongsatit Wattanasere

Chuymaster

Ditdin

Hell Sarge

All pictures have been used under permission (Lt. Wongsatit, Chuymaster, and Ditdin), or assumed to be public domain (Hell Sarge) for photography on duty as officer.

Director

Nobody but everybody

Special Thanks

Friends and Comrades

Instructors and Staffs

Photography contributors

All staffs and personnel at Khao Chon Kai

Royal Thai Army

Acting 1st Lieutenant Wongsatit Wattanasere
Mr. Songphon Phanuphas
Mr. Somnuek Pongkularb

All readers and subscribers!

Dedication

To the souls of those who preserved our independence until the last of their lives.

May you rest in peace for eternity.

สุริยุปราคาวงแหวน วันที่ 26 มกราคม 2552 - Solar Eclipse of 2009-01-26

2009-01-26T20:14:00.001+07:00

ภาพนี้เป็นภาพของสุริยุปราคาบางส่วนที่ถ่ายในกรุงเทพมหานคร เมื่อเวลา 16:52 น. โดยใช้เทคนิคการเปิดหน้ากล้องสั้น รูรับแสงแคบ และใช้ฟิลเตอร์เพื่อลดทอนแสง จากนั้นก็ยกกล้อง เล็ง แล้วถ่ายเลย (ดีนะตาไม่บอด 555+)
This photograph of a solar eclipse was taken in Bangkok at 1652 hrs. Techniques used include short exposure time, narrow aperture, and 3 filters mounted to cut down on light. Then I lifted, aimed, and fired. (Good thing it was fast, so I wasn't blinded!)

Camera: Nikon D60
Exposure Time: 1/1250s
Aperture: F22
Lens: 35mm (wide FOV to reduce damage to camera)
ISO Equivalence: 100
Filters: 2 CPL, ND8 (mounted all at once)

ภาพข้างต้นจากสมาคมดาราศาสตร์ไทย ต่อไปนี้เป็นข้อมูลจากสมาคมดาราศาสตร์ไทย
Image above taken from the Thai Astronomical Society. The following is the information from the Society. Translation by blog author, not affiliated or work of the Society.

สุริยุปราคาครั้งแรกของปีเริ่มในช่วงบ่ายของวันจันทร์ที่ 26 มกราคม ตามเวลาในประเทศไทย ตรงกับวันตรุษจีน ดวงจันทร์อยู่ห่างจากโลกจนมีขนาดปรากฏเล็กกว่าดวงอาทิตย์ จึงบังดวงอาทิตย์ไม่มิดหมดทั้งดวง เส้นทางสุริยุปราคาวงแหวนครั้งนี้ส่วนใหญ่อยู่ในทะเล เงามืดของดวงจันทร์เริ่มสัมผัสผิวโลกทางตอนใต้ของมหาสมุทรแอตแลนติกในเวลา 13.06 น. ตามเวลาประเทศไทย จากนั้นเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันออก เข้าสู่มหาสมุทรอินเดีย จุดที่เห็นสุริยุปราคาวงแหวนนานที่สุดอยู่ในมหาสมุทรด้วยระยะเวลานาน 7 นาที 56 วินาที
The first solar eclipse started in the afternoon of Monday, January 26 according to Thai local time, which is on the Chinese New Year's Day. The moon is far from the Earth and appears smaller than the Sun, so the moon does not completely obscure the Sun. Most of the eclipse track lies in the sea. The moon's umbra first touches the Earth surface on the south of Atlantic Ocean at 1306 hrs GMT+7, then moves eastward into Indian Ocean. The place which sees the longest period of the eclipse lies in the sea for 7 minutes and 56 seconds.

ศูนย์กลางเงาผ่านหมู่เกาะขนาดเล็กของเครือรัฐออสเตรเลียในมหาสมุทร อินเดีย แตะผืนดินทางใต้ของเกาะสุมาตรากับด้านตะวันตกของเกาะชวาในประเทศอินโดนีเซีย จากนั้นผ่านช่องแคบกะริมาตา เกาะบอร์เนียว กับบางส่วนทางตอนเหนือของเกาะเซลีเบส สุริยุปราคาวงแหวนสิ้นสุดในเวลา 16.52 น. เป็นจังหวะที่ศูนย์กลางเงาหลุดออกจากผิวโลกในทะเลระหว่างเกาะเซลีเบสกับเกาะ มินดาเนา
The center of shadow passes through the small islands in the Australian territory, touches the southern part of Sumatra and the eastern part of Java Island, then through Selat Karimata, Borneo Island, northern parts of Celebes Island. The eclipse ends at 1652 hrs, which is when the shadow center lifts from the Earth's sea between the Celebes Island and Mindanao Island.

บริเวณที่เห็นสุริยุปราคาบางส่วนครอบคลุมทางใต้ของทวีปแอฟริกา มาดากัสการ์ บางส่วนของแอนตาร์กติกา ตะวันออกเฉียงใต้ของอินเดีย เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ออสเตรเลีย (ยกเว้นแทสเมเนีย) รวมไปถึงบางส่วนทางตะวันออกเฉียงใต้ของจีนแผ่นดินใหญ่
Areas with visible partial eclipse include the southern part of Africa, Madagascar, parts of Antarctica, southeastern parts of India, southeast Asia, Australia (excluding Tasmania), and southeastern part of China Mainland.

ประเทศไทยอยู่ในพื้นที่ที่สามารถเห็นสุริยุปราคาครั้งนี้เป็นชนิดบางส่วน ต้องใช้แผ่นกรองแสงหรือการสังเกตการณ์ทางอ้อม ภาคใต้เป็นบริเวณที่มีโอกาสเห็นดวงอาทิตย์แหว่งมากที่สุด โดยเฉลี่ยเริ่มเวลาประมาณ 16.00 น. บังเต็มที่ในเวลาประมาณ 17.00 น. และสิ้นสุดในเวลาประมาณ 18.00 น. โดยจะเห็นดวงอาทิตย์แหว่งทางซ้ายมือค่อนไปทางด้านบนเมื่อเทียบกับขอบฟ้า หลายจังหวัดทางด้านตะวันออกของภาคอีสาน จะยังคงเห็นดวงอาทิตย์แหว่งอยู่เล็กน้อยในจังหวะที่ดวงอาทิตย์ตกดิน
Thailand is situated in the area of partial eclipse (penumbra). Light-reduction filter or indirect observation is required to safely observe the eclipse. The Southern part has the highest chance of seeing partial eclipse. At mean, the eclipse starts at 1600 hrs, maximum obscurity at 1700 hrs, and ends at 1800 hrs. The Sun will be obscured from upper left part compared to horizon. Many provinces in eastern Isan region can see the sun slightly covered at the time of sunset.

สวัสดีปีใหม่ 2552 - Happy New Year 2009 - etc.

2009-01-01T00:00:00.000+07:00

พ.ศ. 2552 / ร.ศ. 228 / จ.ศ. 1371 / ปีฉลู / 2009 A.D. / 平成21年 / MMIX

สวัสดีปีใหม่ / Happy New Year / 新年明けましておめでとうございます / Feliz Año Nuevo / Frohes Neues Jahr / hyvää uutta vuotta / hau'oli makahiki hou / bonne année / ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος / feliĉan novjaron / С Новым годом! / etc.

เกิดมาเพิ่งเคยเห็นมิกุร้องเพลงพรปีใหม่นี่ละ น่ารักดีเลยเอามาฝากครับ
Below, taken from somebody else on YouTube, is Miku singing Thai New Year song.

Listen to official version - External Link: The Golden Jubilee Network [Thailand]

แจกกลอนปีใหม่ด้วยครับ

And here's my speeches for new year.

กลอนห่วยก็ขออภัยครับ แต่งไม่ค่อยเป็น

ขออาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัย โปรดอวยชัยให้ท่านได้สุขศรี

ขอให้ท่านเป็นผู้ซึ่งมั่งมี บารมีเหลือล้นพ้นอนันต์

ขออาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัย โปรดอวยชัยให้ท่านได้สุขสันต์

ขอท่านมีความสุขทุกทุกวัน ขอทุกท่านมีความสุขทุกเพลา

ขออาราธนาปวงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เจ้าชีวิตเช้าชีวาเจ้าผืนฟ้า

โปรดคุ้มครองปองมิตรทุกทิวา ทุกชั่วยามราตรีมีสุขใจ

ศุภฤกษ์แสงทองส่องท้องฟ้า ศุภฤกษ์เบิกนภาขึ้นปีใหม่

ศุภฤกษ์ยามนี้มีสุขใจ ขออวยชัยทุกท่านทุกคนเทอญฯ

Sorry for lame writing, I'm poetry-illiterate.

May the Divine bless you,

with all the happiness in the world.

May all wishes become true,

that you have limitless wealth and prosperity.

May the Omnipotent bless you,

again with all the happiness.

May all wishes become true,

for third time with happiness.

May the Soul of the Earth protect you,

from dangers and decay.

May the Soul of the Earth protects through,

all the year, all the night and all the day.

The Auspicious Light lights the sky,

The Auspicious Time marks the rise,

The Auspicious Sunrise shines the year.

Let us step into the future without fear!

สวัสดีปีใหม่ครับ!

Happy New Year!

Thaimodz // LunaticNeko // Excel Aquitaine // The Officem@ster

จันทร์ยิ้ม - Earthshine - 2008

2008-12-01T20:57:00.006+07:00

เมื่อค่ำวันที่ 1 ธันวาคม 2551 ที่ผ่านมานี้หลายท่านคงได้เห็นปรากฏการณ์ทางดาราศาสตร์ที่น่าสนใจ (ส่วนหนึ่งน่าจะเพราะเห็นได้ด้วยตาเปล่า) และเห็นได้จากหลายจุดทั้งในเมืองและต่างจังหวัด หลายท่านได้โทรศัพท์มาหาผม (และสมาชิกในครอบครัวท่านอื่น ๆ ด้วย) เพราะอยากให้ออกไปดูด้วยตาตนเอง แต่ช้าไปครับ เพราะตอนที่ผมรับสายนั้นก็ถ่ายรูปเสร็จเรียบร้อยแล้ว
On the deep dusk and beginning of night on 2008-12-01, many people would have sighted a notable astronomical phenomenon, be it from the city or upcountry. Many people have phoned me (and other family members) to watch it with our own eyes, but too late - I've already took the photographs when they called.

ภาพที่ทุกท่านได้เห็นคือ การเรียงตัวของดาวศุกร์ ดวงจันทร์ และดาวพฤหัสบดี ในลักษณะที่คล้ายใบหน้ายิ้มของมนุษย์
The sight was a nice arrangement of Venus, the Moon, and Jupiter, in a form like a smiling human face.

บางคนเรียกสิ่งนี้ว่าจันทร์ยิ้ม บางคนบอกว่ามันคือ Earthshine บางคนบอกว่ามันเป็นลางถึงความวุ่นวายของบ้านเมือง (แต่ผมว่าดาวอังคารต่างหากที่ทำให้บ้านเมืองวุ่นวาย) แต่จริง ๆ แล้วคำว่า Earthshine ไม่ได้หมายความถึงวันนี้เพียงวันเดียว หมายความว่าอย่างไร?!
Some call this "Smiling Moon", some call it "Earthshine", some foretell chaos of the nation (but I think Mars has more effect!). But in reality, "Earthshine" doesn't mean only this night. How do I mean, you ask?

จริง ๆ แล้ว Earthshine นี้เกิดขึ้นได้เป็นปกติในช่วงแรม 12-14 ค่ำ และช่วงข้างขึ้น 1-3 ค่ำ โดยเกิดจากแสงของดวงอาทิตย์สะท้อนโลกทำให้เกิดแสงสว่างบนดวงจันทร์ขึ้นมา แสงเรื่อ ๆ ที่เราเห็นจึงเป็นแสงของโลกด้านที่เป็นกลางวันสะท้อนใส่ดวงจันทร์
Actually, Earthshine can occur normally on nearly-new or just after new moons. Sunlight reflects off the day part of Earth and hits Moon's surface, illuminating it.

หวังว่าทุกท่านจะมีความสุขกับปรากฎการณ์ทางดาราศาสตร์ที่เห็นได้ด้วยตาเปล่าในค่ำคืนนี้ และถึงแม้ว่าท่านใดที่ไม่ได้เห็นด้วยตาตนเอง ก็เลื่อนจอกลับไปดูให้เห็นได้อีกทีครับ ^__^
I hope you had good time with tonight's astronomical phenomenon. And to all who did not see tonight's Earthshine, please scroll back and see it again! ^__^

อ้างอิงข้อมูล / References:
Wikipedia/Earthshine
Vcharkarn.com [Thai]

The 2008 Certiport Worldwide Competition on Microsoft Office

2008-08-05T09:31:00.026+07:00

ในที่สุด วันนี้ก็มาถึง วันที่ทุกคน (?) รอคอย การแข่งขันยิ่งใหญ่ระดับโลก จากผู้เข้าแข่งขันระดับภูมิภาคในประเทศต่าง ๆ หลายหมื่นคน วันนี้ จะเหลือเพียงสองคนเท่านั้น ที่ได้รับเกียรติเป็น World Champion

Finally, the day comes. The competition started with many ten thousands of national-region competitors. Today, only two shall remain to be crowned as World Champions.

แนะนำตัวละคร - Characters Used in this Story
พี่อ๊อด วรเทพ มงคลวาที / "Aod", Mr. Worathep Mongkonvatee
ผู้จัดการ บริษัท ARiT สปอนเซอร์ในการจัดการแข่งขันครั้งนี้ครับ
Manager of ARiT, our commercial sponsor who took us there.

ป้าแอ๊ด จิตรา จันทรากุล / "Add", Mrs. Chitra Chantrakul
ตอนแรกก็งงว่าใครก็ไม่รู้ แต่ที่จริงแล้วท่านเป็นเศรษฐีภาคใต้!!! (เวอร์แล้วเรา)
I was confused at first. But actually (jokingly) she's a millionaire from the southern region!!

พี่แก้ว (เพ็ญพร กออนันตกูล) / "Kaew", Ms. Penporn Koanantakool (20)
สาววิศวะเกษตร KUS31 ศิษย์เก่า KUS ใจดี เรียบร้อย จากภายนอกดูเพอร์เฟคต์ทุกอย่าง แต่ถ้าคุยกันจริง ๆ จะรู้ว่าอัธยาศัยดีและเป็นคนสบาย ๆ แบบ KUS นี่แหละ
Studying Computer Engineering at Kasetsart University. She may look like a perfect all-round girl (and a bit reserved, IMHO) on the outside, but actually is an easy-going one like the rest of us Laboratory Schoolers.

สุดท้าย -- ข้าพเจ้าเอง = =" / (Me), Chawanat Nakasan (16)
ไม่ต้องอธิบายอะไรมากก็แล้วกัน รู้จักผมยังไง ก็ตามนั้นแหละ
No Description. How you know me? That's it.

วันแรก - Day 1 - 2008-07-29

Bangkok, Thailand
UA 838 from Bangkok to Narita
UA 880 from Narita to Honolulu
YV1003B (Mesa Airlines) from Honolulu to Kona Int'l.
ส่วนใหญ่ก็นั่งติดกับพี่แก้ว แล้วก็มักพยายามให้เค้ากินอะไรบ้าง (พี่เขาป่วยอยู่แต่ก็มาไหว นับถือ ๆ ^_^)
I mostly sat with Kaew-senpai, attempting to convince her to eat something on the flights.

ถึง Narita (NAA) ตอนบ่าย รอ Connecting Flight 4 ชั่วโมง แล้วค่อยไปถึง Honolulu (HNL) ตอนเช้าครับ จะบอกว่ามันสวยมาก ๆ เลยละ พี่แก้วนั่งดูหน้าต่างอยู่จนผมตกใจตื่น แต่มันก็สวยดีจริง ๆ
We arrived at Narita Airport (NAA) in the afternoon, waited for connecting flight to Honolulu (HNL) and arrived in the morning. The sight of the sunlight cracking through the clouds was beautiful.

หมดไปแล้ววันนึง นอนบนเครื่องนั่นแหละ แต่ก็ยังเป็นวันที่ 29 เหมือนเดิมนะ!
I slept and wasted a day on the planes. It's still 29th however!

วันที่สอง - Day 2 - 2008-07-29 (due to crossing the International Date Line)
Kona, Hawaii (อย่าเติมอะไรที่ Kona นะครับ!)
ตอนเที่ยง ๆ บ่าย ๆ ก็มาถึงที่ Kona International Airport (KOA) ก็เลยรีบเรียกแท็กซี่เข้าไปที่ Uncle Billy's Kona Hotel ซะเลย
We arrived at Kona International Airport (KOA) in the afternoon, so we caught a taxi to Uncle Billy's Kona Hotel.

ตัวโรงแรมก็ไม่มีอะไรมากครับ ก็จะเป็นห้องพักธรรมดาเหมือนโรงแรมทั่วไปนี่ละ แต่ถ้าใครทราบว่าทำไมต้องมีหมอนสี่ใบต่อเตียงทั้ง ๆ ที่ห้องมีไว้นอนสองคนก็บอกด้วยนะครับ อ้อ อาหารโรงแรมนี้เค็มเกินบรรยายแทบทุกชนิดเลยละ (กินวันที่ 3-4 แต่รีวิวไว้ก่อนเลย) ไม่รู้ว่าคนฮาวายเขากินกันแบบนี้ทุกคนรึเปล่า
The hotel was, to my expectations, "ordinary". However, I can't figure out why do they need to give us 4 pillows on a bed for a room for two. Also, the foods at this hotel was extremely salty (we ate this on Day 3 and 4, but I just like to post it here.), I'm not sure if this is a Hawaiian style of eating or not.

พี่แก้วไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ พวกเราจึงลากสังขารไปยัง Walmart สาขา Kona ด้วยการ... การ... การเดิน!!! สุดท้ายก็ไม่ได้ซื้ออะไรมาก โดยผมกับป้าแอ๊ดซื้อของรวมกัน ~$38 แต่พี่อ๊อดล่อไปซะ $312!!!
Since Kaew-senpai wasn't feeling well, we dragged our old ragged beings to Kona Walmart by... by... ourselves, on our feet!!! Ms. Add and I did not buy much, just around $38, but Mr. Aod's bills struck my eye... $312!!! (What did he buy?!)

ตอนเย็นพวกเราก็พาพี่แก้วออกไปหาอะไรกิน ก็กินอาหารญี่ปุ่นกันนิดหน่อยแล้วกลับหอครับ สุดท้ายผมก็พยายามทำตัวให้สนิทกับพี่เขาให้มากขึ้น เพราะยังไงซะวิศวะก็แบบนี้ทั้งนั้นแหละน่า!
We brought Kaew-senpai to dinner in the evening. It's a small meal of Japanese food. I decided to reduce my formality to her after that. She's an engineering student after all!

วันที่สาม - Day 3 - 2008-07-30
Kona, Hawaii
ตื่นกันเช้า ๆ พอสมควร จากนั้นเราก็ไปเดินในเมือง พยายามหาทัวร์สั้น ๆ วันเดียว แต่ก็ไม่มีหรอกครับสำหรับคนที่ไม่เตรียมอะไรเลยอย่างพวกเรา ก็เลยจบลงด้วยการเดินเที่ยวเล่นภายในเมือง มีอะไรกินก็กิน ตอนกลางคืนมีวงดนตรีเล็ก ๆ มานั่งเล่นให้ฟัง พี่แก้วกับป้าแอ๊ด (ไม่ใครก็ใครละ) ไปซื้อแผ่นเขามาอีกแน่ะ = ="
We woke up quite fast this day, and walked around the town area, finding some day-trips. However, there is nothing there for the unprepared. We ended up sightseeing and walking around the town (pointlessly!). Later in the evening, there was a couple of musical performers at the Kona Inn Marketplace. One of the girls (or to be exact, "girl and grandmother") bought a CD from them as well. I didn't know why, though.

วันที่สี่ - Day 4 - 2008-07-31
Kona, Hawaii

วันนี้พวกเราก็ตื่นขึ้นอีกครั้งหนึ่ง กินข้าวเช้าจากที่นี่ไปเพราะไม่รู้ว่าไปถึง Hilton แล้วจะมีอะไรกินบ้าง (แม้ว่าไส้กรอกมันจะเค็มนรกก็เถอะ) จากนั้นเราก็โทรเรียกแท็กซี่เอา ง่ายดี
We woke up today, had some (excessively salty) breakfast from Billy's because we didn't know what would we have at Hilton. We called for a taxi after the meal.

ไปถึง Hilton เสร็จก็เอากระเป๋าไปเก็บและลงทะเบียน พี่แก้วกับป้าแอ๊ดยังไม่มีห้อง เลยพูดกันเล่น ๆ ว่าจะนอนห้องเดียวกัน (แต่สุดท้ายพี่อ๊อดก็ไปหาห้องมาให้ใหม่ วิวสวยอย่างแรงเลยว๊อยยยยย T_T) แล้วค่อยลงมากินข้าว ซึ่งมันก็เป็นบุฟเฟ่ต์ธรรมดา ไม่มีอะไรมาก เพียงแต่มันหรู ดูดี และกินกลางแดด O_O
Finally arrived at Hilton Waikoloa Village hotel. Registered and moved in. Kaew-senpai and Ms. Add didn't have their room yet, so we jokingly discussed how should we share the room. (However, Mr. Aod finally got them a room with better scenery than ours!) The lunch was an ordinary buffet... out in the sunlight O_O

อ้อ เกือบลืม ก่อนกินข้าวประมาณ 1000-1200 พวกเรามีเวลาฝึกซ้อมและทดสอบอุปกรณ์ต่อพ่วง (Keyboard & Mouse) ที่เอาไปเอง และก่อนหน้านั้นต้องฟังคำชี้แจงและรับเสื้อ รวมไปถึงของที่ระลึกอื่น ๆ ด้วย
Oh my, I almost forgot to mention that before lunch, at about 1000-1200 we had to have a practice run with our own keyboards and mouses to ensure that they do work. We also had to hear and acknowledge the information and other things we should know, get a shirt, and some more stuffs to keep.

การสอบเริ่มขึ้นในตอนบ่าย โดยผมกับพี่แก้วได้อยู่รอบเดียวกัน คือรอบ 1430 hrs (2:30 PM) ก่อนสอบเอา Touhou Project #8 มานั่งเล่นอีกหน่อย แล้วก็ทวนเรื่อง Macro กับ Collaboration กับพี่แก้ว แล้วค่อยไปสอบครับ
The testing starts in the afternoon. Both of Thailand competitors have got the same time, 1430 hrs ("2:30 PM"). I played Touhou Project #8 (Imperishable Night) a while before the test, reviewed Macro and Collaboration with Kaew-sama, and finally went for the exam.

การสอบก็เน้นสบาย ๆ ไม่มีอะไรยากเย็นนัก เพียงแต่พอเปลี่ยนมาใส่เสื้อ Go for the Gold แล้วมันหนาวว๊อย หนาวมากด้วย แต่ก็นั่งทำต่อไป ทำอย่างมั่นใจมาก ทำแล้ว Next Next ไปเลย แทบจะไม่ได้ย้อนกลับมาทำใหม่ สรุปใช้เวลาไปประมาณ 17 นาทีครับ (จริง ๆ กะจะรอพี่แก้วหน้าห้องสอบ แต่เขาบอกให้ไปถ่ายรูปและสัมภาษณ์เลย) ตอนออกมาก็ไปรับป้ายชื่อสำหรับถ่ายภาพและสัมภาษณ์ต่อไป ซึ่งก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ แต่ประหม่าและกดดันตกค้าง เลยให้สัมภาษณ์แปลก ๆ ไปหน่อยเลยเรา
The test was quite relaxed and nothing was extremely stressful, but the "Go for the Gold" shirt made it too cold in the exam room. However, I continued on and finished the test in 17 minutes. I thought I might wait for Kaew-senpai outside, but the examiner insisted that I proceed to the photographing and interviewing procedures immediately. There was some stress left on my nerves, and I gave an "unusual for my nature"-interview.

เราก็ไป ๆ มาๆ จนถึงตอนเย็น ๆ ก็ได้เวลากินข้าวกันละ คืนนี้มีการแสดงที่เขาว่าเป็นการแสดงของชนเผ่าต่าง ๆ ในแปซิฟิก ผมก็จำไม่ได้หรอกครับว่ามีอะไรบ้าง = ="
We went here and there until evening, when there was a show of various tribes and groups of people living in the Pacific ocean. Unfortunately, I couldn't remember what were there.

สุดท้ายก็นอนครับ นอนไปเลย
And I fell asleep almost immediately after laying back down on bed...

วันที่ห้า - Day 5 - 2008-08-01
Waikoloa, Hawaii

เนื่องจากวันนี้ไม่มีสอบ มีแต่ประชุมของบริษัทอย่างเดียว เราเลยออกไปเที่ยวกัน (พี่อ๊อดอยู่ประชุม) เราตัดสินใจไปที่ Kings Shops กับ Queen's Marketplace กัน แต่ว่าเนื่องจากไม่คุ้นสถานที่เลยรอรถนานมาก ไปถึงที่นั่นก็ไปเล็ง ๆ ของไว้ กลับมากินข้าว แล้วไปกันอีกรอบ (กินข้างนอกแพงแน่นอน ถ้ากลับมากินในโรงแรมจะคุ้มกว่า เพราะค่ารถไปกลับก็ $2 ครับ) ที่พวกเราซื้อมาก็มีพวกของฝากครับ ไม่มีอะไรมากนัก
Since we didn't have exam that day, we (except Mr. Aod) went to Kings Shops and Queen's Marketplace. We weren't familiar with the transportations, so it took quite a long time there and back. We went there in the morning, came back for lunch, and out again in the afternoon. (Spending $2 more seemed to be better than having lunch outside when we could have one for free.)

ส่วนตอนเย็นเป็นการเลี้ยงบาร์บีคิวที่ Kona Pool ซึ่งก็เป็นแบบฝรั่งครับ คือแฮมเบอร์เกอร์กับฮ็อทดอก ย่างกันสด ๆ และองค์ประกอบอื่น ๆ ของบาร์บีคิวแบบฝรั่งครับ ตอนนี้เราก็รู้จักกับทีมไต้หวันกับญี่ปุ่นดีขึ้น เพราะมีการคุยกันเป็นเวลาค่อนข้างนาน
In the evening, we had some BBQ at Kona Pool. We used this moment to get to know the Taiwan and Japan teams.

หลังกินเสร็จ เราก็เดินเลียบทะเลกลับห้องพัก ตอนเดินกลับมันค่อนข้างมั่ว ๆ เพราะเดินกันไม่ดูทางเท่าไหร่ มั่วไปเรื่อย ๆ คนทีมอื่น สิงคโปร์เอย ไต้หวันเอย เริ่มตามมาเรื่อย ๆ สุดท้ายเราก็กลับห้องกันถูกครับ นี่ไม่อยากคิดว่าถ้าหลงจะโดนด่าขนาดไหน เหอ ๆ = ="
After the meal, we walked along the seaside back to our rooms. We weren't familiar with the path, and the other team members including but not limited to Singapore and Taiwan followed us too. Fortunately, we got the way right and arrived safely. I don't want to think what would happen if we became lost.

วันที่หก - Day 6 - 2008-08-02
Waikoloa, Hawaii

เช้าวันนี้ก็ว่างอีกแล้ว แต่ก่อนหน้านั้นต้องไปซ้อมพิธีรับรางวัลก่อน ซึ่งเขาก็จะจัดลำดับการยืนบนเวที โดยให้ยืนหน้ากระดาน ขึ้นทางด้านซ้ายของคนดู เดินไปทางขวา จัดแถวเรียงตามลำดับประเทศเป็นหลัก ที่เหลือก็ทำตามไป จากนั้นก็จดวิธีอ่านชื่อให้ถูกต้องครับ สุดท้ายก็ถ่ายรูปรวมกลุ่มกัน "เป็นฝูง ๆ" แล้วค่อยไปไหนก็ไปครับ
And it's free time again today, but we had to rehearse for the Gala Awards ceremony. We were to line up on the stage from right to left of the audience by country names, alphabetically. The officials then asked how to properly pronounce our names. We finally got "herded" into a big group (though not official, there's not everybody in the pictures) and took another photograph together.

หลังจากนั้นก็กินข้าว รอพี่อ๊อด แล้วก็ไปเที่ยวด้วยกันครับ (ก็ไป Kings กับ Queens นั่นแหละ) ไปซื้ออะไรกันอีกนิดหน่อย พี่อ๊อดซื้อเสื้อให้พี่แก้วกับผมคนละตัว แล้วเราก็กลับมาเตรียมตัวสำหรับงานพิธีครับ
After the rehearsal, we had lunch, waited for Mr. Aod, and set off for shopping again. This time we go along with some of the other [business] partners as well. He bought Kaew-senpai and me a couple of shirts. We went back to our rooms and prepared for the Gala.

[ให้ตายเหอะ พี่แก้วใส่ชุดนั่นแล้วหล่อกว่าตรูอีกเฟร้ย ทำไมฟระ ทำม้ายยยยยย!!!! >_<] ที่งานก็จะเป็นงานเลี้ยงแบบกาล่าครับ โดยจะล็อกโต๊ะไว้แล้วว่าใครนั่งตรงไหนได้บ้าง อาหารการกินก็เป็นแบบตะวันตกครับ ตรงนี้ไม่มีอะไรต้องพูดมาก (ยกเว้นอย่างเดียว คือกุ้งมังกรห่วยแตก เละยิ่งกว่ามันบดที่อยู่ในจานเดียวกันซะอีก) หลังจากกินกันเรียบร้อยก่อนเริ่มพิธีการก็ไปแจกของชำร่วย ซึ่งก็เป็นที่คั่นหนังสือจากจตุจักรนี่แหละครับ (ตรงนี้ไม่มีแปลอังกฤษนะ) ลงชื่อตัวเองใส่กระดาษไว้ข้างหลัง ง่าย ๆ แต่หลายคนก็ประทับใจครับ ส่วนพี่แก้วก็ให้ของไม่ต่างจากผมมากนัก ก็เลยดูดีพอ ๆ กัน ในตอนนี้ก็เริ่มมีเด็กสามสี่คนไปถ่ายรูป พวกเราก็ไปขอเขาถ่ายด้วย ไป ๆ มา ๆ นักเรียนมารวมตัวกันแทบจะหมดฟลอร์ กล้องเป็นสิบ ๆ ตัว เรื่องใหญ่ขึ้นมาซะได้แต่ก็สนุกดีครับThe Gala was, well, a Gala. We were directed to be seated and had Western dinner, typical one. There's nothing to talk much here, except that... the lobster was even more mashed than the mashed potato served beside it... . After eating, Kaew-senpai and I started giving gifts for other competitors and business partners. My gifts were some typical handcrafted bookmarks along with my informal name and email on the paper. Kaew-senpai's were similar in value, making us even for how our gifts fared. After a while, a few students lined up for a photo, we asked to join in, more and more came and it resulted into a huge group with more than ten cameras shooting our way. It got too large, but it was fun.

ในที่สุด เวลาอาหารก็หมดลงและพิธีการได้เริ่มขึ้น ทางบริษัท Certiport ได้สรุปประวัติความเป็นมาทั้งสิบปีที่ผ่านมาแล้ว และเสนอนโยบายสำหรับสิบปีถัดไป พิธีการดำเนินมาเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็ถึงเวลาการประกาศรางวัลของการแข่งขัน MS Office แล้ว
And finally, the dinner ended and the ceremony starts. Certiport summed up what happened during their first ten years of business, and set their "Milestones for Empowerment" for the next ten years. The ceremony proceeded and finally, the results of the MS Office was about to be announced.

ผมถูกเรียกชื่อขึ้นเวทีต่อจากพี่แก้ว (ที่ยอมรับเป็นคำรบสองว่าแต่งสูทแล้วโคตรหล่อเลยว่ะ = =") แล้วเราก็ไปจัดแถวกันบนเวทีพร้อมกับนักเรียนคนอื่น ๆ จากนั้นพิธีกรขอให้เราตั้งแถวถ่ายรูปให้แคบเข้า จะได้ถ่ายติดทีเดียวทุกคนเลย จากนั้น การประกาศรางวัลก็เริ่มขึ้นจนได้
I was called to walk up the stage right after Kaew-senpai (which I admit, she looked great and even more manly than I did in those clothes) and lined up with the other competitors. The MC then asked us to line up in thicker formation for photography. And then, the announcement begins...

หลังจากที่สามและที่สองประกาศไปแล้ว ผมเครียดมากขึ้นเรื่อย ๆ ตอนประกาศที่สามเครียดอีกหน่อย แต่ตอนประกาศที่สองไปไม่ใช่เราก็นึกในใจว่าอดแน่แล้ว แต่ตอนที่ชื่อของผมถูกประกาศออกไปว่าได้รางวัลชนะเลิศนั้น ผมรู้สึกดีใจ และเหมือนว่าร่างกายจะปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่าง ใช่ ทุกสิ่งทุกอย่างจริง ๆ ผมแทบจะเป็นลมบนเวที เผอิญตั้งสติได้ ยกมือไหว้ขอบคุณท่านผู้ชมและคณะกรรมการ จากนั้นก็รับถ้วยแล้วกลับมาที่เดิม และจากนั้น สิ่งที่ ผมสนใจมากไม่แพ้กัน ก็คือลุ้นรางวัลที่หนึ่งของ Excel ต่อ ซึ่งพี่แก้วก็ได้ด้วย ตอนนั้นผมเริ่มได้สติคืนมา แต่จำอะไรไม่ค่อยได้
I got more and more stressed after the third place was announced. Actually, the stress built up on the third place because I expected that I must be the second then. However, the second prize wasn't mine, and I knew it's all over: game over, no prizes, no monetary awards, nothing like that anymore. But when I was declared the winner, everything in my body was released and let go of, including my consciousness as well. I almost fainted and fell to the floor when I got a hold of myself and paid respect to everybody in the room (with an unusual Wai given to the staffs and other visitors). After that, something motivated my excitement again, and that I regained full consciousness right when Kaew-senpai was declared the Excel winner as well. Sadly, I couldn't remember much back then.

หลังจากจบพิธีรับรางวัลแล้วก็ออกไปข้างนอก ถ่ายรูป ให้สัมภาษณ์นิดหน่อยเลย แล้วกลับเข้ามานั่งฟังการประกาศรางวัลประจำปีของบริษัทต่อไป ซึ่งก็เน้นไปถึงผู้ที่ทำประโยชน์ (ทางธุรกิจ) ให้แก่บริษัทนั่นเอง ไม่มีอะไรมาก จากนั้นก็ประกาศสถานที่จัดการประชุมและการแข่งขันในปีต่อไป:
After the awards, we went outside, took photos and gave some interviews. Then we went back in and watched the credits roll... not yet. There's another type of award for the most successful (we missed the IC3 World Cup part) people in the Certiport chain. And finally, the venue for next year's PATHWAYS and Worldwide Competition will be:

Toronto, Canada

หลังจากงานนี้จบลงเราก็ไปพบกับประธานบริษัท Certiport, David Saedi ซึ่งในระหว่างรอเขาเราก็พบกับผู้ว่าการรัฐ(?) Senator Norman Sakamoto (Senate of Hawaii) ด้วยครับ เห็นแล้วนึกถึงวิ่งควายหรือแข่งทำกระทงยักษ์บ้านเราที่มักจะมีผู้ว่าฯ ไปเป็นสักขีพยานครับ จากนั้นเราก็ไปที่ห้องรับรองแขกในพิธีหลังจบงานครับ
After the ceremonies finally ended, we met Mr. David Saedi (President of Certiport) and Senator Norman Sakamoto (Senate of Hawaii) who briefly congratulated us. We gave some more souvenirs and went on to the reception.

ในงานรับรองก็ไม่มีอะไรมากครับ เพราะเรา (แค่พวกเรา?) ไม่ได้กินอะไรมากมายนัก เราก็พบคนอีกหลายกลุ่มและพูดคุยกันเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยเรื่อย แล้วก็แอบมาหลังห้องเพื่อ (เอาเครื่องพี่อ๊อด) โทรกลับบ้านบอกผลการแข่งขันครับ เหตุการณ์ตลก ๆ ก็คือ พวกเราพยายามถอดแยกชิ้นส่วนถ้วยรางวัลในกรณีที่เอาขึ้นเครื่องไม่ได้ ซึ่งสุดท้ายเราก็ใส่มันกลับเข้าไปอย่างเดิมเพราะเอาออกมาดูจะเละเทะเกินไป แต่ก็ใช้เวลามหาศาลกว่าจะแก้ได้เรียบร้อยครับ
There's not much in the reception. We didn't drink, but talked a whole lot with many many people. Finally, we got a chance and sneaked to the back of the room and (used Mr. Aod's phone to...) phoned home. One funny thing was an incident involving disassembly of the trophy in case it's dangerous and inappropriate on airplanes. However, we had to put them all back to their places because disassembly created an even larger problem than the FCC safety regulations.

สุดท้ายก็กลับห้องซักที ตอนแรกกะว่าถ้าไม่เละมากจะกลับไทยมันทั้งสูทนี่แหละ แต่สุดท้ายก็จำใจเปลี่ยนชุดพรุ่งนี้แล้วนอนตอนเกือบเที่ยงคืน (หมายเหตุ ทางโรงแรมให้ออกตอนตีสี่จะได้ทันเครื่อง!!) ตอนพี่อ๊อดไม่อยู่ (พวกเรากลับมาก่อน นั่งรถกันมาสองสามคนนั่นแหละ) ทีมเกาหลีก็เอา "กิมจิ" มาฝากพี่อ๊อด แต่ที่ไหนได้ มีแต่เหล้ากับบะหมี่ถ้วยเต็มไปหมด กิมจิมีอยู่ซองเดียว ไอ้บ้าเอ๊ยยยยยยยยยยย = ="
Finally back to our rooms. At first I thought of wearing the Gala clothes back home due to my laziness, but after being outside the air-conned rooms too long, I decided to have a shower and change of clothes anyway. While Mr. Aod was away (we came back together without him, only Kaew-senpai and me if I remember correctly), some Korean team members offered us kimchi and left away without chance of declination. Of course they caused us trouble, there was one packet of kimchi, but awful great deal of noodles and Korean ale. =__="

ในที่สุดก็ได้อาบน้ำนอนซักที แต่นอนไม่ทันไรก็ต้องตื่นเพื่อออกจากโรงแรมไปที่สนามบินครับ
Finally, I had some chance to get clean and some sleep. But after a big while the hotel staffs told us to leave for the airport.

วันที่เจ็ด - Day 7 - 2008-08-03 & 04 (due to crossing the International Date Line)

วันนี้ก็กลับแล้วละ เราออกจากโรงแรมตอนตีสี่ ไปถึงสนามบินก็เป็นดังคาดครับ เขาแสดงความยินดีกันทั้งสนามบินเลยทีเดียว และอนุญาตให้เอาถ้วยขึ้นเครื่องได้ครับ เราเดินทางกลับไป Honolulu โดยสารการบิน Hawaiian Airlines ซึ่งบริการได้เรื่องกว่า Mesa เยอะครับ
We'll be leaving for home today! We checked out at about 4 in the morning. And the events at the airport were to my prediction: the entire staff noticed our trophies and congratulated us, also allowed the trophies on board. We went to Honolulu with Hawaiian Airlines, better than Mesa.

Honolulu, Hawaii
เรามาถึงโฮโนลูลูอีกครั้ง และไปหาอะไรกินกันนิดหน่อย จากนั้นก็เดินดูไปเรื่อยจนขึ้นเครื่องของ UA กลับไปยัง Narita ครับ แน่นอน มีคนสนใจเรา
And we're at Honolulu Airport again. We had something to eat and walked around until finally took the UA carrier to Narita. Yes, we were somehow an attraction there.

Tokyo, Japan
ตรงนี้เราไม่ได้ทำอะไรมากมายครับ ซื้อเน็ต โอนรูปส่งให้ทาง AR ตรวจสถานะความเป็นไป (ออนเอ็มกลับบ้าน ท่านพ่อแจ้งว่าจะมีกรรมการโรงเรียนไปสนามบินด้วย) กินข้าวกันอีกมื้อนึงแล้วก็เดินดูนั่นดูนี่ เล่นอะไรไปเรื่อยจนขึ้นเครื่อง
We didn't do anything much here apart from having another meal, wasting time, and window-shopping until we boarded.

Bangkok, Thailand
ในที่สุดก็ถึงบ้าน บ้านที่ยังไงก็น่าจะรู้สึกสบายและปลอดภัย เดินออกมาเจอใครบางคนกั้นเลนให้ไป Immigrate เป็นพิเศษ (รึเปล่า หรือคนน้อยเอง) และแน่นอน ขาดไม่ได้ "ท่านผู้นั้น" ก็มาด้วย (เลยรู้สึกกดดันขึ้นมาเลยเรา) มารับกันถึง Baggage Claim เลยทีเดียว (ปกติเขาไม่ให้เข้าครับ) ตอนนั้นผมใส่เสื้อเหลืองวิศวะ (ขอบปกสีเลือดหมู Engineering KU ใครเคยเห็นคงจะนึกออก) แล้วก็เอาสูทคลุมอีกที เข็นรถถือถ้วยกันออกมากับครอบครัวพี่แก้วและ "ท่านผู้นั้น" โดยมีเจ้าหน้าที่การท่าเดินนำให้ เลยงงว่าต้องไปทางไหนกันแน่ จนในที่สุดก็ไปถึงหน้าห้อง CIP ครับ
Finally 'home', which is supposed to be safe and sane. Somebody directed us to another immigration lane (or there weren't that many people anyway). And yes, 'that man' also came to see us arrive (now it's not sane anymore >_<), right in the Baggage Claim. We pushed the carts out, right through the customs (what if I brought something illegal in?!). The airport agents led us to the CIP room, which I haven't been before.

ที่หน้าห้อง CIP ก็มีคณาจารย์จากทางมหาวิทยาลัย (อธิการบดีและคณบดีวิศวะ) และทางโรงเรียนสาธิตฯ (เท่าที่จำได้มี อาจารย์ดารณี อาจารย์สมศักดิ์ อาจารย์เสาวรัตน์ อาจารย์ลัดดาวรรณ (อาจารย์โต) อาจารย์ประวิทย์ ลืมใครไปขออภัยครับ จะเพิ่มให้) มาแสดงความยินดีกับศิษย์เก่า ศิษย์ปัจจุบัน และศิษย์ในอนาคต (จะอธิบายใน Edited Ver. นะครับ) เพื่อน ๆ ต้อนรับกันอย่างอบอุ่น แสดงความยินดี สื่อมวลชนสัมภาษณ์รับรู้ และพวกเขาก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข (ปิดเล่ม) ... ไม่ใช่นิทานหลอกเด็กนะเฟร้ยไอ้แมวบร้าาาาาาา!!! ... ก็อยู่คุยกันอีกเล็กน้อยแล้วก็กลับครับ ตอนแรกว่าจะไปเรียนเพราะขาดเยอะมาก ตั้ง 5 วัน แต่สุดท้ายก็ตื่นไม่ไหวเพราะกว่าจะถึงบ้านก็ตีสองได้ละมั้งครับ The teachers from the university (the rector and dean of engineering) and the laboratory school (quite many of them), as well as friends came to congratulate us as alumni, student, and future student (will explain in Edited Ver.) . There was a small press release and they lived happily ever since ... THIS AIN'T FAIRY TALE BAKA-NEKO!!! ... we talked a bit more and went home. I thought I would go to school the day after because I skipped 5, but I couldn't because I arrived home at about 0200.

Aftermath - หลังจากนั้น?

หลังจากนั้น ก็เป็นงานเลี้ยงขอบคุณในไม่นานต่อมา เนื่องจากไปแข่งขันสร้างชื่อเสียงให้ประเทศชาติ ดีนะที่ในงานเขาใส่คำว่า "นักเรียน" ด้วย ไม่ใช่ "นิสิต" อย่างเดียว
A few days after arrival, the university held a commemorating ceremony and celebration for students.

ส่วนชีวิตในฐานะผู้แทนประเทศไทยชนะเลิศหลังจากนั้นก็ไม่ได้เปลี่ยนไปมาก แต่ต้องทำตัวให้ดีขึ้น เป็นมิตรต่อผู้อื่นมากขึ้น และเป็นตัวอย่างที่ดีครับ
As for the life as the winner, it haven't changed much, but I have to behave better than before, be more friendly and a good example.

ชีวิตแสนสั้น ตอนที่ 1 (คงมีแค่ตอนเดียวแหละน่า)

2008-07-17T23:51:00.004+07:00

วันนี้ไม่รู้คิดจะทำอะไรดี เลยว่าจะเขียนเล่าบรรยายส่วนหนึ่งของชีวิตอันแสนสั้นของผมครับ

ช่วงนี้รู้สึกเบื่อจังเลย สอบอีกแล้วเหรอเนี่ย

ทำไมชีวิตเราถึงได้ดูเหมือนขี้เกียจ ๆ ก็ไม่รู้สิ ใครจัดค่ายก็ไม่ค่อยอยากไป อยากทำอะไรอยู่กับบ้านบ้าง แถมตารางเวลายังแน่นเอี้ยดไปหมดอีกด้วย แข่งขันก็เลือกที่มันเป็น Online Judge จะได้นั่งทำอยู่ที่บ้านได้ ไม่ต้องลากเอาความแก่ของเราไปถึงสนามสอบด้วยตัวเอง

ในแต่ละวันของผมทำอะไรบ้างนะ
0545-0630 ตื่น อาบน้ำ แต่งตัว (เบื่อจัง เช้าอีกแล้ว)
0630-0645 มาโรงเรียน ถึงซะที (เฮ้อ เรียนทั้งวันสินะ)
0645-0655 ส่งงาน อ.วิภาทิพย์ (อยู่ห้องทะเบียน คิดในใจ ทำไมไม่มีตะกร้าส่งงานไว้ที่ระดับเรานะ)
0655-0750 นั่งอยู่ที่ห้อง ไม่รู้จะทำอะไร ทำก็ทำไม่ได้ เพราะมันไม่มีงานอะไร (ว่าแล้วก็น้อยใจ ทำไมชีวิตเราหาความรักไม่ได้เลยนะ ไม่ใช่ว่าอยากมีความรักหรอก แต่มันดูแข็งกระด้างไปหน่อยมั้ง ไอ้ความรู้สึกที่ว่าเราไม่ควรชอบใครเพราะยังเรียนอยู่เนี่ย)
0755-0800 เก็บของ เคารพธงชาติ (ทำไมไม่ร้องเพลงชาติกันเลย หรือจะรอจนสิ้นชาติก่อนแล้วค่อยร้องหรือ มันผิดมากหรือที่จะร้องเพลงชาติ?)
0800-0830 นั่งโฮมรูม มีแต่เรื่องน่าเบื่อสินะ อยากให้เล่าอะไรสนุก ๆ บ้าง ทำไมมีเรื่องแจ้งเกี่ยวกับพฤติกรรมนักเรียนบ่อยจัง

0830-1205 เรียน บางทีก็ปล่อยช้า
1205-1215 กินข้าว ได้กินแค่นี้แหละ บางวันก็กินไม่ลง
1230-1305 ถ้าว่าง ก็ว่างไปเลย นั่งคุยเล่นเพราะขี้เกียจเอาการบ้านเช้ามาทำ บางวันก็ต้องประชุม ซึ่งก็มักเกินเวลาเรียนเข้ามา
1305-1635 เรียน เรียน และเรียน ทำไมโรงเรียนเราเรียนหนักขนาดนี้นะ แต่ก็ดีนะ เพราะเราไม่เรียนพิเศษแต่ก็ยังรู้เรื่อง แถมเกรดก็ใช้ได้เลยละ แต่อยากให้วันพฤหัสหยุดทั้งวันมากกว่า เพราะเรียน รด มาเหนื่อย ๆ ก็ต้องมานั่งเรียนต่ออีก

1645-1715 กลับบ้าน บางวันก็นั่งรถเมล์
1715-1750 ธุระส่วนตัว บางทีก็ใช้เวลามากแบบนี้แหละ
1750-1950 ทำการบ้าน
1950-2130 เล่นเกม - Oblivion Mount&Blade Orochi C&C3 Touhou etc. (สุดขั้วโคตร ๆ)
2130-2300 ทำงานนอกเวลา โปรเจกต์ไร้สาระ อ่านเมล์ คุยเล่น อ้าว ได้เวลานอนซะแล้ว ทำไมวันนี้หมดเร็วอีกแล้ว

-------

เวลาผ่านไปครึ่งปีแล้ว ชมรมภาษาต่างประเทศยังไม่ได้ตั้งเลย ใครมีจิตเมตตาก็เข้ากันด้วยนะครับ

-------

เราแข่ง MOS Word 2003 ประจำปี 2008 มาแทบตาย ได้ลงไก่โต้งลำโพงข่าวแค่บรรทัดเดียวเนี่ยนะ (IP แค่เข้ามหาลัยได้กันไม่กี่คนได้ลงสามหน้าเต็ม) แต่ช่างเหอะเนอะ ^ ^

-------

ぜつぼうした!!!
I'M IN DESPAIR!!!
ข้าสิ้นหวังแล้ว!!!

-------

ทำไมทุกคนคาดหวังกับเรามากมายเหลือเกิน เราเป็นคนธรรมดา ๆ นะ จะให้หวังอะไรมากมายได้ยังไง?

-------

คนเราเกิดมาชีวิตมันไม่ยาวเลย ผมนึกย้อนกลับไปไม่เท่าไหร่ก็เจอวันแรก ๆ ของชีวิตซะแล้ว อดีตที่อยากลืม ๆ ไปซะ แต่มันก็สำคัญ เพราะเป็นจุดเปลี่ยนและสิ่งที่ผมอยากหนีมัน ไม่ใช่หนีจากอดีต แต่เป็นการทะยานไปสู่ความก้าวหน้า ถีบตัวเองให้พ้นจากจุดแย่ ๆ ของชีวิต ไปสู่อนาคตที่สดใส ใครอยากไปด้วยก็คุยกันได้นะครับ

-------

บ้านเมืองกำลังมีปัญหา ทำไมเราไม่ช่วยกันแก้ไขละ แต่กลับมาจับผิดกันเอง ผมอยากรู้ว่าเวลารถไหลลงเขาจริง ๆ เราจะ...
1. โทษกันเอง (ประชาชนชั้นเลว)
2. สงบนิ่ง ดูความหายนะ (ประชาชนตาดำ ๆ)
3. ไปบอกให้คนขับตั้งสติ และให้พยายามเบรกรถ
4. ถ้าไอ้คนขับมันบ้าหรือขาดสติกู่ไม่กลับ ก็ถีบมันลงรถแล้วทำหน้าที่แทนมัน (รัฐ......)

เมื่อไหร่ ประเทศไทยจะรู้จักคำว่า "สามัคคี"?

-------

MOS 2008 เกษตรเตรียมชิงแชมป์โลก!! -- Kasetsart for Worldwide in MOS Olympic '08!

2008-05-09T23:30:00.000+07:00

[This is a bilingual post; you may read either Thai or English portion, it's quite the same.]

สวัสดีคร้าบพ่อแม่พี่น้อง วันนี้ผู้เขียนอารมณ์ดีมากมายเป็นพิเศษเลยละครับ เพราะหลังจากที่ลำบากตรากตรำ ((เหรอวะ?)) กับการฝึกซ้อมอันแสนหฤโหด ((อ่านนิดหน่อย ทำเล็กน้อย??)) ผู้เขียนก็ได้เข้าร่วมแข่งขัน MOS Olympic 2008 ในระดับมัธยมศึกษา โปรแกรม Microsoft Word 2003 และได้อันดับหนึ่งของประเทศไทย นอกจากนี้ยังได้เป็นตัวแทนไปแข่งระดับโลกด้วยครับทุก ๆ ท่าน!!!!
Greetings, everybody! The author is pleased today, for after his hard ((You must be joking!)) exercises ((how?!!)), he participated in Microsoft Office Specialist (MOS) Olympic 2008 Secondary school bracket, application MS Word 2003, and won the first NATIONAL PRIZE, as well as being the NATIONAL REPRESENTATIVE to the WORLDWIDE CHAMPIONSHIP!!!

นอกจากนี้ เนื่องจากตัวผู้เขียนเองนั้นอยู่สาธิตเกษตร (ทุกคนก็คงทราบอะนะครับ เพราะเขียนไว้ใน profile หน้าบล็อกแล้ว) ผู้เขียนเองก็ขอแสดงความยินดี และฝากเนื้อฝากตัวกับรุ่นพี่จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ด้วยครับ ที่ได้เป็นตัวแทนประเทศไทยในโปรแกรม Excel (หลังจากที่ปีที่แล้วโดนใครกั๊กไว้ก็ไม่รู้?) และจะร่วมทีมกันไปแข่งขันที่มลรัฐฮาวาย ประเทศสหรัฐอเมริกาครับ
Furthermore, since the author is studying in Kasetsart University Laboratory School (which you may know if you can read Thai) which is governed by Kasetsart University (KU), he would also like to congratulate and give salutations to a senior from KU Faculty of Engineering as well (after she was somehow 'blocked out from 1st place' last year), and that they would team up for the Worldwide Competition in Hawaii, United States.

ซึ่งก็สรุปแล้วว่า // So here is the list of candidates::
Excel Candidate: Penporn Koanantakool, Kasetsart University Faculty of Engineering
Word Candidate: Chawanat Nakasan, Kasetsart University (Laboratory School) Faculty of Education

ตอนสอบพวกเราสองคนได้คะแนนเท่ากัน คือ 938 คะแนน ครับ
We got the same score, 938 out of 1000.

รูปเล็ก ๆ น้อย ๆ ถ้าอยากดู ข้างล่างครับ (หน้าไม่ค่อยดีแล้วละตอนนั้น เหนื่อย เครียดเกิน แถมยิงแฟลชกันยังกะฟ้าผ่า)
Some pictures, if you would like to have a look, starting below. (The author's face is not as great, because he was feeling stressed and tired.)

** P.S. the flower loop made me look stupid, but I had to wear it, as all ceremonial Hawaiian stuffs all have them!

(done in English only from now)
Special Thanks:
- Advanced Research group & ARiT (MOS Contractor in Thailand)
- Sripatum University & All regional round venues!
- Siam University (Venue for Finals)
- Kasetsart University (from my own thanks)
- support@it-2u.com for the photos (cheap hosting in Thailand: it-2u.com)
- Microsoft (You know who they are!)
- Certiport (Authorized examination distributor)
- MOS Olympic 2008 Thailand Sponsors: United Airlines & Double-Goose Shirts.
- And of course, my own family! ^_^

ประกาศรับสมาชิกจัดตั้งชมรมภาษาต่างประเทศ

2008-02-26T13:50:00.000+07:00

นิยามและชื่อเรียก - Definitions and Referencing Names:
โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ศูนย์วิจัยและพัฒนาการศึกษา = สาธิตเกษตร
Kasetsart University Laboratory School, Center for Educational Research and Development = "Satit Kaset", or "KUS"

นักเรียน หมายถึงนักเรียนในสาธิตเกษตร เว้นแต่มีการระบุเป็นอื่นในใจความ
"Student" refers only to students in Satit Kaset, unless told otherwise in context.

ลักษณะชมรม - Description:
วิชาการเฉพาะด้านภาษาต่างประเทศ โดยมุ่งเน้นที่ภาษาที่มีการเปิดสอนในโรงเรียนสาธิตเกษตรเป็นหลัก ประกอบไปด้วยภาษาอังกฤษ ญี่ปุ่น และฝรั่งเศส

This club would aim for foreign language studies, focusing on English, Japanese, and French, the languages taught in Satit Kaset.

หลักการและเหตุผล - Reasons and Principles:
เนื่องจากโรงเรียนสาธิตเกษตรฯ ได้เปิดหลักสูตรการเรียนการสอนภาษาต่างประเทศ ประกอบด้วยภาษาอังกฤษ ภาษาญี่ปุ่น และภาษาฝรั่งเศสมาอย่างต่อเนื่อง ทางหลักสูตรภาษาต่างประเทศจึงมีความมุ่งหวังที่จะจัดตั้ง "ชมรมภาษาต่างประเทศ" ขึ้นมา เพื่อดำเนินงานตามวัตถุประสงค์ของหลักสูตรภาษาต่างประเทศ โดยมีนักเรียนเป็นผู้ดำเนินการใต้การดูแลของอาจารย์ที่ปรึกษา

The school of Satit Kaset had been teaching three foreign languages, namely English, Japanese, and French continuously. This club will further the purposes of these language subjects, with students operating the club under adviser teacher's advices.

จุดประสงค์ของชมรม - Purposes:
1. เพื่อใช้ในการดำเนินกิจกรรมที่มีความเกี่ยวข้องกับภาษาต่างประเทศ
1. To be used to operate and run activities that may concern foreign languages.

2. เพื่อการพัฒนาขีดความสามารถและศักยภาพทางด้านการใช้ภาษาและทักษะอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับภาษาต่างประเทศของสมาชิกและผู้ร่วมกิจกรรม
2. To develop and further the limits and potential regarding foreign languages and related skills in members and participants.

<ว่าง - ยังไม่ครบถ้วน :: Waiting for further additions>

การรับสมัคร - Admission and Entry:
รับสมัครนักเรียนทุกระดับชั้นที่มีความสามารถหรือความสนใจในภาษาใดภาษาหนึ่งของชมรมฯ เป็นอย่างน้อย ไม่จำกัดคะแนนหรือความสามารถใด ๆ ทั้งสิ้น โดยจะรับสมาชิกจัดตั้งก่อนในช่วงครึ่งแรกของปี 2551 (ตามปฏิทิน) หากสนใจให้ติดต่อผู้จัดตั้งชมรม...

Any students, regardless of GPA or special talents are acceptable as long as they have abilities, skills, or interests in any of the club's interested languages. Founding members will be accepted in the first calendar half of 2008. If you are interested, please contact founder via...

ติดต่อ - Methods of Contact:
ติดต่อโดยตรง นายชวณัฐ นาคะสันต์
Direct contact : Chawanat Nakasan

โทรศัพท์ / Telephone : 085-153-6802
อีเมล / E-Mail : admin@thaimodz.net

หรือจะทิ้งความคิดเห็นที่ใจความขอสมัคร พร้องแจ้งชื่อจริงไว้ด้วย
Or leave us a comment and your real name here.

หากท่านเก่งญี่ปุ่นหรือฝรั่งเศส ช่วยแปลข้อความทั้งหมดเป็นภาษาของท่านได้ เราจะพิจารณาเป็นพิเศษ (เห้ย?!)
If you are proficient in Japanese or French and volunteer to translate everything here into your language, we will specially consider your applications! (Just kidding! You don't need to do it!!)

เขาชนไก่ ปีสอง

2008-02-03T21:56:00.000+07:00

"น้าบบบบบ ก้าว!"
"1~~~~ 2."
"น้าบบบบบ ใหม่!"
"1~~~~ 2!"
"ไม่ พอ ใจ!"
"1~! 2!!"
"ต่อออออออ ไป!"
"3~~~~ 4, 1~~~ 2, 3 4 1!!"

เสียงนี้ช่างเป็นเสียงที่คุ้นหูนักเรียนชายหลาย ๆ คนเป็นอย่างยิ่ง ไม่ว่าเขาคนนั้นจะเป็นคนที่เปล่งวาจาเพื่อนับตัวเลขออกมา คนที่สั่งให้คนอื่นนับ คนที่ปากไม่พูดเท้าลากทราย (ฝุ่นตลบ) หรือแม้กระทั่งคนที่อ้าปากแต่แท้ที่จริงแล้วมันหน้าแดงแรงไม่มี ก็ว่ากันไป

ที่นี่ ที่ๆ นักศึกษาวิชาทหารทุกคนรู้จัก ผู้มีการศึกษาทุกคนรู้จัก กว่าสองร้อยปีมาแล้ว ที่นี่ได้เป็นสิ่งซึ่งจารึกประวัติศาสตร์ทางการทหารของประเทศไทยไว้ ในฐานะของสมรภูมิรบที่มีความสำคัญต่อสยามประเทศในสมัยนั้นอย่างยิ่ง ทัพของฝ่ายไทยสี่ทัพ สามารถหยุดยั้งการบุกรุกดินแดนจากพม่า ที่ใช้กำลังพลมากถึงเก้าทัพ ที่นี่คือทุ่งลาดหญ้า สถานที่แห่งประวัติศาสตร์ ที่นักรบไทย (แน่นอน พม่าด้วย) ได้สละเลือดเนื้อ ชีวิต น้ำตา หยาดเหงื่อ และฝังเอาจิตวิญญาณแห่งนักรบไว้ที่นี่ คอยให้พวกเรา - นักศึกษาวิชาทหาร - ได้สานต่อซึ่งอุดมการณ์ความรักชาติ ความรู้รักสามัคคี และจิตใจที่ตั้งมั่นเสียสละเพื่อแผ่นดิน ที่นี่ เป็นที่ๆ เหล่าดวงวิญญาณทั้งหลายเหล่านั้น ได้เฝ้าดูลูกหลานของแผ่นดิน เติบโตเป็นกำลังสำคัญของชาติ สมดังคำขวัญ "นักศึกษาวิชาทหาร คือ ลูกหลานของแผ่นดินไทย" ทุกประการ

ขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่ทุ่งลาดหญ้า และเขาชนไก่

จริง ๆ แล้ว การฝึกชั้นปีที่สองนั้นไม่มีอะไรเลยครับ แค่กล้าลุยนิดเดียวก็ใช้ได้แล้ว ที่เหนื่อยสุดก็คือการใส่หมวกเหล็ก ไถแถกๆๆๆๆ บนทราย (หงาย ถอยหลัง) เพื่อลอดลวดหนาม นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรยากครับ ผมยังไม่เหนื่อยเท่าไหร่เลยนะเนี่ย จริงจริ๊งงงง (เหรอฟระ แล้วที่กลับมาบ้านแล้วแก้สมการตรีโกณไม่ได้หมายความว่ายังไง????)

เตรียมตัว

อุปกรณ์ที่อยากให้เตรียมไป (นอกจากเครื่องแบบนะ):

ชุดฝึก ไม่ต้องหรอกครับ ถ้าไม่ชัวร์ก็เอาไป 1 ชุด (ซื้อหรือยืมก็ได้ครับ)
เสื้อยืด รด 2 ตัว
กางเกงใน 2 ตัว (ไม่ต้องกลับหน้าหรอกครับ ลงทุนหน่อย)
เครื่องสนาม เตรียมให้ครบ
ปากกา สมุด โดยเฉพาะคนที่เป็นหัวหน้าหมวด กองร้อย กองพัน (จดนิดหน่อย เพราะถ้าจดมากเพื่อนด่า ไม่จดครูโวย ผมเกือบโดนเพื่อนต่อยหน้าเพราะจดมากเกินไปครับ)
อุปกรณ์อาบน้ำแปรงฟัน ไม่ต้องเยอะนะครับ วันละครั้งเอง
ยาประจำตัว แป้ง (เผื่ออับมาก) กย.
ช้อน (แนะนำช้อนสั้น เพราะใส่กระเป๋าเสื้อได้ ผมเก็บติดตัวตลอด ไม่หาย สะอาดด้วย เพราะสอดไว้ระหว่างทิชชูสองแผ่น)
อาวุธ ยาเสพติด ผ้าอนามัย ไม่ต้องนะครับ (ผ้าอนามัย ทางกองพันขอมาว่ามีพวกชอบทิ้งเกลื่อนครับ สกปรก)
ฯลฯ สัพเพเหระ ตามคู่มือบอกเลยครับ

เรื่องสายเก่งนั้น อยากให้เอาติดไปครับ เพราะถ้าคาดเข็มขัดสนามอย่างเดียว มันก็จะรั้งข้างเดียวครับ เอวหรือสะโพกข้างที่ไม่ได้ห้อยกระติกจะแบกน้ำหนักเพิ่มครับ เพราะโดนเข็มขัดสนามรั้ง แต่ถ้ามีสายเก่งด้วย มันจะแบ่งไปถ่วงไหล่ครับ ***ควรปรับสายทั้งหมดให้พอดี และทำแต่เนิ่น ๆ จะได้ไม่วุ่นวายครับ

กระติกน้ำ ควรล้างให้สะอาด หากปากกระติกคมก็ควรตะไบออกเพื่อลบเหลี่ยมก่อน และถ้าเป็นไปได้ ให้หาขอบยางสำหรับกันรั่วใส่ไปด้วย ถ้าหาไม่ได้ เอาถุงพลาสติก (Food Grade นะ ไม่เอาก๊อบแก๊บ) ครอบก่อนปิดก็ได้ครับ

รองเท้า ขัดไปเลย แล้วไม่ต้องขัดอีก เพราะมันจะหมดสภาพหลังกลับมา!!!

วัน ว.

ออกจากบ้านให้เร็ว เพราะต้องไปถึง "สวนเจ้าเชตุ" (หรือบางคนเรียก "สวนเจ้าเชษฐ์") ก่อนหกโมงเช้า ที่นั่นจะมีแผงขายของแบบ last-minute ก่อนออกเดินทาง ใครจะซื้ออะไรรีบซื้อ มีห้องน้ำให้เข้าด้วย และเกาะกลุ่มเพื่อนไว้ดี ๆ จะได้ไม่โดนแยกรถครับ

เนื้อหาในวันนี้ จะเป็นเนื้อหาทฤษฎีเสียมากกว่าปฏิบัติ เพราะกว่าจะไปถึงทุ่งลาดหญ้าและเปิดการฝึก กว่าจะจัดกองร้อยกันได้ก็นานพอควร การเลือกคู่นอน (ตามที่ผมได้นะครับ) คือ เลือกใครก็ได้ในหมวดเดียวกัน แล้วยืนแถวตอนสองแถว คนที่อยู่ตับติดกันจะได้เต็นท์ติดกันด้วย

การเลือกหมวด และกองร้อย จะใช้การเข้าแถวแบบเต็มสิบ (กี่สิบก็เท่านั้นกองร้อย) และทุก ๆ ห้าแถวจะถือเป็นหนึ่งหมวด ตัดสิบเอ็ดตับแนวหน้ากระดานอีกที แล้วเอาเศษไปประกอบกัน ก็จะได้กองพันออกมาอย่างสวยงาม โดยที่แต่ละบล็อก 5*11 จะเป็นหนึ่งหมวดครับ (?)

อย่างที่บอกไป เนื้อหาเป็นทฤษฎีซะมากกว่าปฏิบัติ เข้าฐานนั่งฟังบรรยายไปเรื่อย ๆ ระหว่างเดิน ห้ามเตะฝุ่น เพราะจะทำให้เพื่อนเดือดร้อนครับ!!!

อาหารการกิน เสิร์ฟในถาด ล้างเอง เก็บเอง การอาบน้ำและการนอน แล้วแต่พฤติกรรม ยิ่งทำตัวดียิ่งได้พักมาก เพราะครูเขาก็ไม่ได้อยากตะโกนอีกหรอกครับ หลังจากที่เราเหนื่อยกันมาทั้งวัน

การเข้าเวร ศึกษาตารางเวรไว้ให้ดีครับ เขาจะจัดเวรตามเต็นท์ไป และขอให้ทุกคนจำสัญญาณผ่านไว้ เผื่อต้องใช้ครับ ถ้าเราเป็นเวร เจอใครเข้ามาในเขตกองพัน เราต้องถาม ถ้าเขาตอบไม่ได้ก็ไม่ให้เข้า (แน่นอน รวมถึงผู้บังคับบัญชาและนายทหารใด ๆ ก็ตามที่บอกสัญญาณผ่านไม่ถูก) และในทางกลับกัน ถ้าเรากลับเข้าที่ตั้งเองแล้วตอบไม่ได้ก็เตรียมนอนตากฝุ่นได้เลย

อากาศตอนกลางคืนไม่หนาวเสมอไปนะครับ!!

วัน ว+1

เอาละ วันนี้จะเหนื่อยหน่อย เพราะจะต้องเข้าป่าทั้งวัน และมีการฝึกกลางคืนด้วย หลังจากออกจากกองพันไปแล้วจะได้กลับมาอีกทีก็ดึกไปเลย เนื้อหาวิชาจะมีปฏิบัติมาก เพราะฉะนั้น ใครป่วย ใครมีโรคประจำตัว ต้องแจ้งครูก่อนเข้าฐานฝึกหรือก่อนออกจากกองพันเสมอ (ในเวลาพักก็ได้ครับ)

การฝึกจะทำให้เพื่อน นศท. ทุกนาย กลายเป็น นศท. ชุบแป้งทอด โดยไข่ที่ใช้จะเป็นทรายเนื้อละเอียดแห่งทุ่งลาดหญ้า (ในหน้าแล้ง) ส่วนเกล็ดขนมปังก็คือเศษกิ่งไม้ที่อาจติดมาได้นั่นเอง กระทะใบใหญ่ตั้งอยู่บนเปลือกโลก มีนามว่า "สถานีฝึก" และ นศท. ทุกท่าน ก็จะต้องโดนคั่วอยู่บนนั้นทั้งวันแน่นอน

อนึ่ง กระผมแนะนำให้ นศท. ทุกท่าน นำช้อนติดตัวไปเสมอ เนื่องจากต้องกินอาหารนอกที่ตั้งทั้งวัน ดังนั้น หากไม่ได้หยิบช้อนออกมาจากเต็นท์ในตอนเช้า ท่านอาจต้องแชร์เพื่อนใช้ทั้งวันไปเลยก็เป็นได้!!

ในตอนกลางคืน ก็จะมีการฝึกนิดหน่อย ประกอบระบบ Light & Sound เพิ่มสีสันในการฝึก ให้ นศท. ทุกนายจดจำค่ำคืนนี้ได้ดีทีเดียว (ห้ามเปิดไฟฉาย เพราะจะทำลายบรรยากาศอย่างมาก)

อาจได้อาบน้ำอีกถ้าทำตัวดี ๆ ครับ

วัน ว+2

วันสุดท้ายแล้ว ตื่นมาเก็บของกลับบ้าน (แนะนำให้เอาทุกอย่างลง rucksack ตั้งแต่ก่อนนอนเลยครับ แล้วตอนเช้าค่อยยัดแปรงสีฟัน ถุงนอน ผ้ารองนอน ตามลงไป) เก็บขยะ ซ่อมเต็นท์ (ถ้ามันหย่อน) ฯลฯ

แต่ภารกิจยังไม่จบสิ้นนะครับ เราจะฝึกลาดตระเวนกันอีกนิดหน่อย แล้วค่อยกลับกันครับ ตอนกลับ เราก็จะทำย้อนกลับกับตอนมา คือ เอาของขึ้นรถ ไปทำพิธีปิด (ซึ่งเหมือนกับพิธีเปิด) แล้วกลับกรุงเทพฯ ลงที่สวนเจ้าเชตุเหมือนเดิม แล้วกลับบ้าน ใครที่คิดจะเอา "น้ำหลวง" กลับบ้าน อย่าหวังครับ เพราะความร้อนจะทำให้ท่านและเพื่อน ๆ กินหมดเสียก่อน

หลังจากวันนั้น ท่านจะพบว่า ความทุกข์ที่เกินทน จะหลอมคนให้ทนทาน แต่ก็จะลด Int ท่านลงไปเช่นกัน T_T

Debriefing and Aftermath

หลังจากลงรถที่สวนเจ้าเชตุ ท่านก็จะถูกต้อนออกจากเขตทหารอย่างรวดเร็ว แนะนำให้ผู้ปกครองเอารถมารับท่านกลับ โดยนัดกันไกล ๆ หน่อย (แต่ไม่เอาสนามหลวงนะครับ มันกว้าง 555+) เพราะถ้าท่านใช้ขนส่งมวลชน ท่านอาจสร้างความเดือดร้อน (เล็กน้อย) ให้กับผู้อื่นครับ

ประสบการณ์ที่ได้รับอาจเป็นเหมือนเรื่องไร้สาระ แต่ใครจะไปรู้ละครับ สักวันเราอาจต้องเป็นเจ้าคนนายคน ปกครองคนเป็นร้อย ๆ ถ้าเราไม่เริ่มฝึกตัวเราเองให้มีวินัย แล้วเราจะไปสั่งสอนให้ใครมีวินัยได้ล่ะครับ?

ป.ล. ใครคิดจะฝึกเพื่อหนีทหาร อย่างน้อยช่วยให้ความร่วมมือในค่ายด้วยครับ เพื่อน ๆ จะได้ไม่เดือดร้อน

ไว้อาลัยถวายสมเด็จพระพี่นางฯ

2008-01-05T00:12:00.000+07:00

สืบเนื่องจากเหตุการณ์อันไม่คาดคิดที่ได้เกิดขึ้นมา พาให้ทั่วฟ้าทั่วแผ่นดินต้องร่ำไห้ กับการเสด็จจากไปอย่างไม่มีวันกลับของสมเด็จพระพี่นางฯ ผู้ทรงสร้างโครงการต่าง ๆ ในหลาย ๆ ทาง ให้แก่ปวงชนชาวไทย เป็นศูนย์รวมดวงใจที่สำคัญของประชาชนหลายกลุ่ม คุ้มครองสุขภาพประชาชนด้วยโครงการแพทย์อาสาที่ไม่มีใครไม่รู้จัก เป็นที่เคารพรักยิ่งของประชาชนไทยทุกคนทั่วแผ่นดิน

ปวงประชาอาลัยทุกข์ใจนัก
ท่านที่รักแห่งดวงใจไทยทั้งผอง
ในวันนี้ขอประพันธ์ซึ่งร้อยกรอง
พระพี่นาง ฯ สองกษัตริย์แห่งชาติไทย

ทรงงานหนักมากมายเพื่อปวงชน
เพื่อทุกคนมีวันที่สดใส
เป็นศูนย์รวมดวงจิตและดวงใจ
วันนี้ชนร่ำไห้ทุกข์ทวี

แพทย์อาสาฯ ช่วยประชาในยามทุกข์
ทำเพื่อทุกผองไทยได้สุขศรี
ทุกคนล้วนทราบซึ้งพระบารมี
ที่ทรงมีต่อชาวไทยตลอดมา

โครงการสอวน. ก็เพื่อใคร
นอกจากเด็กไทยเราได้ศึกษา
ทั้งส่งเสริมสร้างสมพัฒนา
ขุมปัญญาชาติไทยให้แข็งแรง

ขอร่ำไห้อาลัยด้วยใจภักดิ์
ด้วยดวงใจใฝ่สมัครมิเคลือบแฝง
ด้วยคำกลอนเหล่านี้ชี้สำแดง
ว่าทรงเป็นแสงหนึ่งซึ่งรุ้งงาม

...

ควรมิควรแล้วแต่จะโปรด
ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม ข้าพระพุทธเจ้า
นายชวณัฐ นาคะสันต์

สวัสดีปีใหม่ 2551

2007-12-31T21:27:00.000+07:00

สวัสดีปีหนูใหญ่ได้มาถึง
อย่าคำนึงถึงวันที่ผ่านผัน
ที่ต้องคิดคือข้างหน้าอีกหลายวัน
ที่ต้องฝันคืออนาคตของเรา

ทำอะไรโปรดคิดหน้าคิดหลัง
ระวังตัวระวังใจไม่ขลาดเขลา
ใครมาพูดอะไรอย่าหูเบา
อย่าให้ใครเขาลากไปตามใจ

ขอทุกท่านโปรดรักสามัคคี
ทั่วนทีทั้งนภาทั้งหล้าใหญ่
ถึงสุดเขตสุดด้าวสุดแดนไทย
ขอรวมใจพี่น้องสามัคคี

จะเกิดอยู่แห่งใดไม่สำคัญ
แต่สำคัญที่เราบุคคลนี้
ทั้งสองมือสองขาของเรามี
ขอน้องพี่สู้ต่ออย่าท้อใจ

ขออวยพรพี่น้องทั่วพิภพ
รวมบรรจบทั่วฟ้าแลกว้างใหญ่
ขอทุกท่านแข็งแรงไร้โรคภัย
มีจิตใจงดงามและเมตตา

มีความสุขเงินทองไหลเรื่อยมา
โปรดมีสุขทุกวันได้หรรษา
มีความรักสมหวังทุกครั้งครา
เปี่ยมปัญญาผาสุกตลอดปี

อุดมด้วยโชคดีตลอดศก
พรพระคุ้มปกเกล้าให้สุขศรี
คิดอย่างไรขอให้สมด้วยใจมี
ให้โชคดีปีใหม่สมใจเอย

Cormoon : เกมพันธุ์ใหม่ที่ไม่เหมือนใครในโลก

2007-12-19T21:44:00.000+07:00

ด้วยความที่ผมไปรู้จักกับโปรแกรมเมอร์กลุ่มหนึ่ง พวกเขาคือVille Mönkkönen กับ Quanrian เจ้าของเกม Notrium เรื่องราวเกี่ยวกับการเอาตัวรอดในต่างดาวอันแสนหฤโหดจนท็อปฮิตติดชาร์ตสนั่นวงการเกมมาแล้วนั่นเอง วันนี้พวกเขากลับมาอีกครั้ง กับเกม ๆ ใหม่ที่ผมได้ทดลองเล่น (นิดเดียวจริง ๆ) และดูตัวอย่างมหาศาล รวมไปถึงแผนพัฒนาโครงการแล้วพบว่าขนาดจอมติอย่างผมยังต้องพูดเลยว่าสุดยอดจริง ๆ

ผมลองไปสอบถามผู้พัฒนาส่วนเนื้อหา (Quanrian) แล้วครับ เขาได้อธิบายออกมาอย่างชัดเจนมาก ๆ ว่าเกมนี้จะเน้นที่เนื้อเรื่องและกลไกของเกมมากกว่า แต่ช้าก่อน อย่าเพิ่งคิดว่ากราฟฟิคจะแย่นะครับ ผมได้รับรายงานมาว่าเกมนี้จะมีภาพที่สวยงามในระดับดีถึงดีมาก (แบบสมจริงที่แต่งให้สวยงาม) เนื่องจากผู้พัฒนาทั้งสองคนมีความสามารถในทางศิลป์ทั้งคู่ และนอกจากนั้นแล้ว ระบบการเล่นจะเป็นเกมแบบ multi-genre (หลายแนวเกม) ที่ผสมผสานกันได้อย่างลงตัว จนแทบจะบอกได้ว่า เกมนี้สามารถเล่นได้ทุกคนเลยครับ หากคุณเป็นคนที่ชื่นชอบเกมแล้ว ผมคิดว่าน่าจะลองติดตามดูความคืบหน้ากันต่อไปนะครับ ส่วนเรื่องออนไลน์นั้น ได้แน่นอนครับ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เพราะว่าหัวใจสำคัญอยู่ที่กลไกการเล่นมากกว่าครับ

แต่อย่างไรก็ตาม เกมดี ๆ แบบนี้ต้องใช้เงินกันบ้างนะครับ โดยทางผู้พัฒนาจะคิดราคาใกล้เคียงกับเกมที่วางขายกันตามท้องตลาด ด้วยคุณภาพที่เรียกได้ว่าไม่ธรรมดาสำหรับเกม "indy" แบบนี้แล้ว ผมขอบอกว่าน่าซื้อหามาเล่นไว้แน่นอนที่สุดครับ

ในตอนนี้ เกมอยู่ในช่วง closed beta ซึ่งคาดว่าจะเปิดให้ท่านผู้อ่านได้ทดลองและทดสอบกันในเวลาไม่นานครับ โดยที่อาจมีเนื้อหาที่เล่นได้ไม่มากนัก เนื่องจากเนื้อหาของเกมจะถูกพัฒนาให้ถึงขีดที่เรียกได้ว่า "ปรอทกำลังจะแตก" กันเลยทีเดียวทั้งในแง่ของปริมาณและคุณภาพครับ สำหรับผู้ที่สนใจ สามารถติดตามข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่:
เว็บผู้พัฒนา monkkonen.net, บอร์ด Cormoon Dev, กระทู้ Artwork & Concepts, และ Development Log

BioShock!!!

2007-12-07T21:28:00.000+07:00

วันนี้เกิดปรากฏการณ์ 'BioShock' ขึ้นที่โรงเรียนของกระผมเองครับ

มันเริ่มมาจากข้อสอบชีววิทยาแสนโหด โหดร้ายมาก ๆ 16 ข้อ แต่ 44 คะแนน แน่นอน มีแต่เขียนบรรยายแทบจะทั้งหมด หาคนทำทันและตรวจทานมั่นใจได้ยากมาก ดังนั้น ผมไม่คิดหรอกครับว่าผมจะได้ A

ในเวลาต่อมา เพื่อนติงต๊องคนหนึ่งก็เรียกเหตุการณ์ข้อสอบแสนหินนี้ว่า "BioShock".

ส่วนเหตุการณ์อื่นๆ ได้แก่...
สอบชีวะ - ทำไม่ทัน
รางวัลคำประพันธ์วันพ่อ - ชวด
รางวัลออกแบบถังขยะ - ไม่ได้
ผลสอบเลข - C+
สอบอังกฤษ - แป้กไปประมาณ 6 ข้อ

สำหรับคนอื่น ๆ อาจเป็นแค่ Bioshock แต่สำหรับผม มันเป็นวันมหาวิปโยคเลยทีเดียวคร้าบ แง T_T

คำถามสำหรับวันนี้ เป็นคำถามจากวิชาชีววิทยา ถามว่า ถ้าปู่และตาหัวล้านพันธุ์แท้ ย่าและยายหัวปกติ (คือไม่ล้าน) พันธุ์แท้ พ่อแม่เป็นอย่างไร และลูกเป็นอย่างไรได้บ้าง จงอธิบาย

แนวคิด : หัวล้าน (baldness) เป็นยีนแบบ sex-influenced ที่เกิดหัวล้านในผู้ชายได้ปกติ (เด่นปกติ) แต่ในเพศหญิงต้องเป็น Homozygously Dominated จึงจะล้าน (แบบไข่ดาวอีกแน่ะ โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรมเสียจริง ๆ T_T)

เบื่อ ๆ ในวันหนาว ๆ ที่ไม่ค่อยจะหนาว

2007-12-02T20:59:00.000+07:00

เอาละ หลังจากมีแต่โพสที่มีสาระ วันนี้ขอโพสอะไรไร้สาระบ้างก็แล้วกันนะครับ คือเรื่องมันมีอยู่ว่า ผมรู้สึกเบื่อชีวิตอันแสนจะเงียบเหงามากไปหน่อยละมั้ง ก็เลยลองคิดประเด็นเกี่ยวกับ "หน้าหนาว" มานิดหน่อยครับ

1. อย่างไหนจึงจะเป็นหน้าหนาว
โดยการนิยามแล้ว ก็คือช่วงที่มีอากาศเย็น ๆ หลาย ๆ วันละมั้งครับ แต่เห็นเขาก็มักจะกำหนดให้หน้าหนาวไทย ๆ เราเริ่มที่ประมาณพฤศจิกายน ถึง กุมภาพันธ์ของปีถัดไปครับ แต่ทำไมมันไม่ยักกะหนาวให้ครบวันเวลาจริง ๆ ก็ไม่รู้เหมือนกัน (เซ็งนะเนี่ย)

2. คนอื่นเขาหนาว แต่เราไม่หนาว
บางทีเราก็อาจรู้สึกขี้ร้อนมากกว่าคนอื่น ๆ ได้เช่นกันครับ ในกรณีนี้ ถ้าหากเขาหนาวกันแล้ว แต่เรายังไม่หนาว ก็แสดงว่าเราเป็นคนขี้ร้อน หรืออ้วนเกินไปแล้ว (แต่ของผมขี้ร้อนโดยกำเนิดครับ เหงื่อออกง่ายมาก ตอนเด็ก ๆ เดินใต้ตึกนิดเดียวโดนครูตีเพราะนึกว่าไปเล่นสกปรกมา) แบบนี้เลยไม่ได้อารมณ์ร่วมกับเขาเลย

3. คนไทยชอบนับว่าปีนี้หนาวกี่วัน
ไม่รู้จะตอกย้ำตัวเองอะไรกันนักหนา แล้วก็ไม่รู้จะทำสถิติกันไปทำไมด้วยว่าปีนี้เมืองไทยหนาวกี่วันในแต่ละปี จริงอยู่ครับว่าหน้าหนาวเมืองไทยเราลดลงทุกปี แต่ก็ไม่น่าเอามาเป็นประเด็น ... ถ้าอยากหนาวมากก็ไปอยู่ต่างจังหวัดครับ เพราะในเมืองอากาศมักจะร้อนกว่า การออกไปเที่ยวต่างจังหวัดบ้างจะพอช่วยได้ครับ (ยกเว้นตามแหล่งท่องเที่ยว เพราะอาจทำให้ท่านเซ็งนักท่องเที่ยวมากกว่าเดิม)

4. เสื้อกันหนาว
บางทีผมก็สังเกตบ่อย ๆ ครับว่าการใส่เสื้อกันหนาวมันใส่กันยังไงบ้าง
4.1. ผู้ชาย มักใส่สีเข้ม โดยเฉพาะดำ
4.2. ผู้หญิง อันนี้ไม่รู้ครับ ไม่ค่อยได้คุยด้วย
4.3. เรื่องขนาดและแฟชั่น มักเป็นไปตามฐานะครอบครัว (เช่นของผมต้องใส่ที่ได้รับแจกหรือเป็นของที่ระลึกมา เพราะต้องประหยัดเงินไว้ครับ)
4.4. สังเกตที่โรงเรียนมา จะมีแก๊ง ๆ นึง ใส่เสื้อกันหนาวแบบเดียวกันเด๊ะประมาณครึ่งรุ่น แล้วสมาชิกคนหนึ่งไปทำวีรกรรมอะไรไว้ก็ไม่ทราบได้ สรุปสุดท้าย ฝ่ายปกครองไล่กวาดเช็กหมดรุ่น ซวย
4.5. ผ้าที่ใช้ ก็มีหลายแบบแตกต่างกันไปครับ แต่คนบ้านผมนิยมผ้าร่ม เพราะม้วนเก็บได้ไม่เปลืองที่กระเป๋าครับ แม้ว่ามันจะดูทุเรศมากเมื่อถูกขยำจนเละและเมื่อเทียบกับเสื้อแฟชั่นก็ตาม (ดีกว่าเอากระดาษหนังสือพิมพ์ขยำยัดเสื้อเยอะ)
4.6. สืบเนื่องจาก (2) ผมเลยไม่ค่อยได้ใส่ เพราะตอนเช้า ๆ หนาวจริง แต่พอบ่าย ๆ มันร้อนมากมาย

5. ชุดนักเรียน
เคยคิดเล่น ๆ ว่าทำไมประเทศไทยไม่มีการใช้ชุดฤดูร้อน-ฤดูหนาวแบบญี่ปุ่น แต่ลองนึกดูอีกที มันคงแปลก ๆ ถ้าจะใส่ชุดฤดูหนาวแค่สองสามเดือนในช่วงฤดูหนาวที่หนาวไม่จริง (ร้อนตายพอดี) จะว่าไปแล้ว น่าจะให้ใส่ขายาวเรียนได้นะครับ แม้ว่ามันจะดูแก่ไปนิดนึงก็เถอะ เพราะผ้ามันก็ไม่อับไม่ร้อนอะไรถ้าเลือกดี ๆ (แต่อีกทีก็เห็นใจคนที่โอกาสน้อยกว่าเหมือนกันครับ แค่กางเกงขาสั้นยังบริหารเงินไปซื้อได้ยากเลย)

6. เร่งแอร์แกล้งชาวบ้าน
กรณีงาน Java Workshop ซึ่งแม้ว่ามันจะจัดช่วงฤดูร้อน แต่ก็มีไอ้บ้าบางตนไปเร่งแอร์จนถึง 10?C ที่นับได้ว่าโหดมหาโหดจริง ๆ โชคดีที่เตรียมเสื้อกันหนาวไป 555+ (หรือเราบ้าหว่า เพราะนั่นมันหน้าร้อนนะนั่น)

7. หนาวใจ
ช่วงฤดูหนาว สัตว์บางชนิดก็อาจจำศีลเพื่อรอฤดูร้อน บ้างก็ติดสัดเพื่อผสมพันธุ์ ซึ่งเป็นกระบวนการบังคับ แต่ผมรู้สึกว่าคนก็ "ติดสัด" ช่วงนี้เหมือนกันเพราะเวลามันหนาวแล้วไม่ได้หนาวแค่กาย แต่มันหนาวใจด้วย (โดยเฉพาะไอ้แมวแถวนี้ที่หนาวใจมาประมาณ 16 ปีแล้ว) ต้องหาใครมาห่มให้ อันเป็นมุขน้ำเน่าตลอดกาลอีกมุขหนึ่ง

8. ทำตัวเหมือนแมว
อันได้แก่ การนอนกลางแดดในตะกร้าอุ่น ๆ ในวันหนาว ๆ นั่นเอง (จากที่เคยเห็น แมวมันชอบทำแบบนี้) ถ้าอยากรู้ว่าทำไมน้องแมวชอบนอนแบบนี้ละก็ ลองดูได้นะเมี้ยว~

9. อาการติงต๊องไฮเปอร์ส่วนบุคคลในฤดูหนาว
ไม่รู้สิ แต่เค้ามักจะเป็นแบบนี้ทุกหน้าหนาวเลยอะ เข้าใจใช่มะ คือ คือ แบบว่าพลังงานมันเหลืออะ เพราะมันไม่ค่อยหนาวเท่าไหร่... เอ ไม่สิ เดี๋ยวนะ แอ๊ หรือว่าหน้าหนาวทำให้เมตาบอลิลึม เอ๊ย เมดดาโบบิ้ทรึ่ม เอ๊ย เมตาบอลิซึม เอ๊ย ถูกแล้ว มันเปลี่ยนไป เลยเป็นแบบนี้ก็ไม่รู้ เมี้ยววววว@*%$*^&@##!!!!!

10. หน้าหนาว ก็แสดงว่าใกล้ปีใหม่แล้วสินะ
ขอให้ทุกคนโชคดีกับการสอบและการทำงานนะครับ น้อง ๆ เพื่อน ๆ สอบมิดเทอมได้สูง ๆ พี่ ๆ ก็ได้โบนัสเยอะ ๆ นะครับ นักลงทุนก็ขอให้ได้ปันผลเยอะ ๆ ด้วย ส่วนตัวผมเองขอแค่มีความสุขกับสอบได้เกรดดี ๆ ก็พอแล้วครับ (ก็คนมันพอเพียงนินา)

11. ... แล้วก็ใกล้วันพ่อด้วย
นี่ก็ใกล้วันพ่อแล้ว หลังจากที่เป็นวันลูกมาหลายเดือนเลย ก็ไปแสดงความเคารพและขอบคุณคุณพ่อกันด้วยนะครับ ^ ^ ตัวผมก็ขอสัญญาว่าจะเป็นเด็กดีด้วยครับ ^__^

NJ Spelling Bee 2007!

2007-11-27T13:30:00.000+07:00

(เกี่ยวกับภาษาอังกฤษ ก็เขียนเป็นอังกฤษนะครับ)

Yesterday, yes, but it still left me exhausted today. I'm talking about NJ Spelling Bee 2007, held by Nation Group (Thailand), with sponsorship and cooperation from Ministry of Education, Sripatum University, and etc.

This is the final competition to seek the winner from the 100 qualified competitors from 4 (cultural) regions of Thailand. The winner of this event got the cup by HRH Princess Sirindhorn, and a free trip to Melbourne, Australia.

ROUND 1 : MULTIPLE MINDBENDER (59/100 qualified)
The first round was a plain Multiple Mindbender. No, it's not just a name. It's really a mind bender when you spell all words right but not sure if it's "Inseparable" or "Inseperable" (the first one is correct). The passing score was 46 out of 50, which is outrageous for the outsiders, that might can't figure out what it means when you have to guess an easy word because you only revise harder ones.

ROUND 2 : SUDDEN DEATH (10/59 qualified)
Plain and simple. You spell the words into a paper, and show it up. Anybody who makes even a little mistake is shot down. The stress is so great that the room felt extremely cold like when I was back in Japan or up the Doi Inthanon (lit.: Mt.Inthanon). After 9 people (including me) were qualified, there were 2 people that went wrong and was still left in the game. One of them was a junior from my own school, which produced another wave of stress on me after the two "dueled" 7 or 8 words before it came to a conclusion that she passed. Whew, did I care too much about my friends?

Death-spilling word : "Persuasion" (thanks Bethesda Soft! Your in-game "PERSUASION" helped me out!)

ROUND 3 : COOL 'CATS' (5/10 qualified)
I ask Colors, you write Red, Green, Blue, Yellow, Cyan, Magenta... OK, 30 seconds' up. In this round, you will be asked to write as many words as possible from a "category word" given by the staffs. The fun came out when **** (name reserved for privacy) wrote the '3-letter, a-word' in the Body section. If you still can't figure what word it is, it has the same meaning as "butt".

Finally, it came out that there are 2 people in the 5th rank (again!), and the reserved category, "kitchen", had to be pulled out.

FINALE : LAST MINUTE (1/5 as winner, 4/5 as runner-ups)
The simplest cla.. (whoops, electrical shock in my hands .. I think I will explain about this later) .... The simplest classic Spelling Bee. You spell out the words from the list, orally provided.

Others' Strategy: Try all, if you can't, then skip.
My strategy: Skip the words IMMEDIATELY if unsure. Spell only short words.
The Winner's strategy: Spell all words as extreme speed!

And as the smoke clears, I became the first runner-up, winning a trip to Singapore along with the other 4 runner-ups. My adviser won a trip to Hong Kong.

---

Conclusion, and a note to all who wish to improve their English skills: Use it! Somehow, find a way to utilize it in real life! Don't be afraid to use English in your daily activities. Try watching English soundtrack movies with English subtitles (also a nice way to avoid low-quality Thai "hell sub"s). Having friends in other countries is also a nice way to boost your skills! Try playing games in English version, select European, American, or Australian servers to see as many English-speaking players as possible.

I myself started out when I was very young, I had trouble with games in English, and all my parents did was to teach me how to properly use dictionaries and encyclopedias. In the present days, I don't even need to look up for words' meanings as I can guess all of them from context.

I'm proud of myself, as this is from my own internal skills - not added nor preserved in any manner.

My next stops : Professional English, Basic Japanese, and a way to chant reversed SQL as spells (see "The Melancholy of Haruhi Suzumiya", you will know what I mean).

---

Sponsors : NJ, Nation Group, Ministry of Education, MTV, etc! (too many to be listed!)
Special Thanks : Aj.Anothai, Aj.Dusita, Aj.Orawan P. (correct names? If not, tell me to fix!) (there's also Orawan K. teaching Biology in my school), my parents, my friends (especially: "Missy Matsui", "WindyTale", "Quanrian", "Broderick Contofalsky"... wait! That's ME! ... and more!), Kasetsart University, Cambridge, Longman, Macmillan, Wikipedia, Wikimedia Foundation, Tokyo Tech High (do I really have to mention this? =__="), Bethesda Softworks (made me scroll through lines of words in their games), whoever that developed the learning-games back in 1995, my own Biological Redundant Array of Independent Neural-cell (B.R.A.I.N.) and ALL THE ETC!!

Forensics: แกะรอยอีเมล์?

2007-05-15T21:38:00.000+07:00

WARNING: บทความ (อะไรก็ไม่รู้) นี้อาจมีเนื้อหาที่คล้ายการส่งเสริมการกระทำผิดกฎหมายหรือข้อบังคับของบ้านเมือง ซึ่งผู้เขียนไม่สนับสนนให้ผู้อ่านกระทำตาม บทความนี้มีไว้เพื่อการศึกษาเท่านั้น -- end warning

เคยสงสัยกันไหมครับว่า อีเมล์ที่คนนั้นคนนี้ส่งมา เขาส่งกันมาจากไหน ส่งกันได้ยังไง บางที เราได้เมล์จากใครก็ไม่รู้ หรือต้องการ (เจือก) อะไรบางอย่างจากจดหมายแต่ละฉบับ จริงๆ มันทำได้ครับ แต่บอกนิดเดียวก็แล้วกัน

หลักการเบื้องต้น: คิดว่ามันเป็นจดหมายธรรมดา โดยให้ผู้ส่งหย่อนใส่ตู้ ให้ไปรษณีย์เป็น Mail Server (SMTP) ให้ ตู้ ปณ ฝั่งผู้รับเป็น Mail Server อีกตัว (POP/IMAP ฝั่งผู้รับ) (ต้องเป็น ปณ นะครับ ไปรษณีย์ธรรมดามันไม่ได้มโณภาพ จริงๆ นะ)

เวลาเราส่งจดหมาย เราไม่ได้ส่งไปแต่จดหมาย แต่เราส่งข้อมูลเกี่ยวกับจดหมายไปด้วย (เช่น ชื่อผู้ส่ง จ่าหน้าถึงใคร วงเล็บมุมซองว่าอะไร ติดสแตมป์กี่บาท (เกี่ยวมั้ย =__=") ส่งเมื่อไหร่ (ปั๊มจากไปรษณีย์) ) เป็นต้น ใครไม่เคยเห็นจดหมาย (ผมเชื่อว่ามันต้องมี ไม่เป็นไรครับ เกิดมาผมส่งจดหมายไม่ถึงสิบฉบับตามที่โรงเรียนสั่ง และได้รับแต่พัสดุตามที่สั่งรับไว้) ก็ลองไปขอจากครูหรืออาจารย์ที่มีอายุหน่อยนึง หรือเปิดหนังสือเรียนภาษาไทยดูได้ครับ (ผมมั่นใจว่ามันมีแน่ๆ) จะได้เข้าใจตรงกัน

เอาละพอแล้ว ตรูเขียนเรื่อง Email นิ ไม่ใช่ สปช หรือ หลักภาษาไทย ซะหน่อย =__="

เอาเป็นว่า เวลาที่เราส่ง Email ออกไป (ผ่าน SMTP Server หรือตู้ไปรษณีย์) (สังเกตนะครับว่าจริงๆ แล้วเราไม่ต้องมี email account ก็ส่งได้) เราจะส่งข้อความเหล่านี้ออกไปให้กับ SMTP Server เป็นพื้นฐานสุดครับ ตัวอย่างคำสั่ง SMTP (ใสโดย "Win-Start" -> Run -> CMD -> "telnet <server> <smtp port>" แต่ต้องไปหา Mail Server มาลงก่อนนะครับ)

ตัวอย่างนี้คือ ผมส่งข้อความทดสอบ (นี่มันไม่ได้ทดสอบแล้วละ) ไปให้ "kyon" ที่เป็นสมาชิกของ "localhost" (ถ้าชื่อใครมันคุ้นๆ ก็อย่าว่ากันนะครับ)

HELO localhost
MAIL From:<admin@thaimodz.net>
RCPT To:<kyon@localhost>
DATA
Subject: About your Folder
Haruhi has known about your... secret... folder about Mikuru. Please be aware around both of them.
.
QUIT

ครับ แค่นี้เราก็ส่งอีเมล์ได้แล้ว สังเกตบรรทัด MAIL From: นะครับ จริงๆ ผมจะใส่เป็นชื่อใครก็ได้ จะ DSI คมช ฯลฯ ได้หมดครับ (แต่เขาจะเชื่อหรือไม่ก็อีกเรื่องนึง)

สังเกตว่า กว่าผมจะได้เขียนจดหมายจริงๆ ก็ต้องลงชื่อผู้ส่งและจ่าหน้าซองก่อน พอเขียนเสร็จก็ต้องใส่ซองติดแสตมป์ให้เรียบร้อย (สังเกตตัว . (จุด) ให้ดีครับ เป็นคำสั่ง "เลิกเขียนจดหมาย" ของ SMTP) บรรทัดก่อนนั้นใช้เป็นข้อมูลของจดหมายทั้งสิ้น

คราวนี้เรามาดูที่ฝั่งผู้รับ ผมใช้โปรแกรม James ในการรัน Mail Server (เป็น Java) จึงได้เนื้อหามาแบบนี้ครับ โดยอันนี้ไป "งัดแงะ" มาจากคลังไฟล์โดยตรง

Return-Path: <admin@thaimodz.net>
Received: from localhost ([127.0.0.1])
by thaimodz (JAMES SMTP Server 2.2.0) with SMTP ID 11
for <kyon@localhost>;
Thu, 10 May 2007 08:58:56 +0700 (ICT)
Subject:555
Date: Thu, 10 May 2007 08:58:56 +0700 (ICT)
From: admin@thaimodz.net
Delivered-To: kyon@localhost
Content-Transfer-Encoding: quoted-printable
Content-Type: text/plain; charset=Cp1252
Mime-Version: 1.0
Message-ID: <31131058.1178762370671.javamail.thaimodz@thaimodz>

Haruhi has known about your... secret... folder about Mikuru. Please be aware around both of them.

ลองสังเกตดูก็จะเห็นว่า ทาง James (ชื่อ Mail Server) ได้เพิ่มหัวจดหมายไปเยอะพอสมควร หากตั้งใจอ่านดูดีๆ ก็จะเห็นถึง ชื่อ Mail Server ที่ส่งออกมา (กรณีนี้ loopback อยู่ในเครื่องตัวเอง จึงเป็น Localhost) และชื่อผู้ส่งยังไปตกใน reply-to อีกด้วย ซึ่งจะถูกใช้เมื่อมีการตอบอีเมล์นี้

แน่นอน ข้อมูลที่เราย่อมสนใจคือ ผู้ส่งอยู่ที่ไหน แต่ James ก็ใส่มาเพียงแค่เวลา กับ Time Zone เท่านั้น ซึ่งจัดว่าคลุมเครือมากสำหรับการส่งอีเมล์ ทีนี้ผมจะให้ดูหัวแบบ X-header บางส่วนที่นำมาจาก Inbox บ้างครับ (ปรุงแต่งเพื่อรักษาสิทธิส่วนบุคคลแล้ว เนื่องจากหยิบของเพื่อนมา)

X-Originating-IP: [158.108.XXX.XXX]
X-Originating-Email: [undisclosed_name@some-mail-server.com]

สังเกต บรรทัด X-originating-IP ซึ่ง Mail Server แห่งหนึ่งได้ "ยัด" มาให้ด้วย อ่านเอาก็รู้ว่านี่คือการเก็บ Log ของ Mail Server ที่ส่งออกมาแน่นอนโดยไม่ต้องสงสัย ก็ไป Map หรือ Tracert หาเองนะครับว่าเมล์ของท่านน่ะ มันมาจากไหน?

(ว่ามันส่งมาจาก ม.เกษตร แต่... เอ่อ ช่างเหอะ เรื่องส่วนตัวห้ามปนกับเรื่องงาน เออน่า ไม่ใช่แฟนหรอก =__=")

เอาละ สรุปว่า เราไม่สามารถตรวจหาแหล่งที่มาได้ชัดเจน จนกว่า... (เรียงตามความละเอียด น้อยไปมาก)

1. เราได้ข้อมูลจาก Header
2. เรามีข้อมูลมากพอ เช่น สำนวน ภาษา เวลาที่ส่ง Time Zone หรือแม้กระทั่ง IP ของ SMTP Server
3. SMTP Server "ใจดี" ส่ง Originating IP มาให้ด้วย (แม้ไม่ใช่บริษัทเครือข่ายมือถือก็ตาม)
4. เราสามารถเข้าไปอ่าน Access Logs แล้วตาม IP Address กลับไปได้ (ไว้เขียนวันหลังนะครับ)

DEDICATION:
ให้ท่าน "ผู้จัดการ" ที่สงสัยเกี่ยวกับระบบอีเมล์อย่างแรง จนป๋มเกิดแรงบันดาลใจเขียนไอ้ข้อความอะไรก็ไม่รู้นี่ขึ้นมา!!!

.... อ้อ นี่คือภาคต่อของจดหมายฉบับนั้นครับ!! (คิดซะว่าเป็น exercise ละกัน)
(DISCLAIMER: เนื้อหานี้เพื่อความสะใจส่วนบุคคล ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับองค์กร บุคคล โรงเรียน หรือ "พระเจ้า" ใดๆ ทั้งสิ้นเด็ดขาด!)

Return-Path: <suzumiya_haruhi@sosdan.northhigh.ac.jp>
Received: from localhost ([127.0.0.1])
by thaimodz (JAMES SMTP Server 2.2.0) with SMTP ID 291
for <kyon@localhost>;
Tue, 15 May 2007 23:41:28 +0700 (ICT)
Subject:Die Kyon DIE!!!
You think that agent you hired could protect you and your filthy actions from the god like me? WRONG! Now you wait there and prepare yourself for CAPITAL PUNISHMENT!
Date: Tue, 15 May 2007 23:41:28 +0700 (ICT)
From: suzumiya_haruhi@sosdan.northhigh.ac.jp
Delivered-To: kyon@localhost
Content-Transfer-Encoding: 7bit
Content-Type: text/plain; charset=us-ascii
Mime-Version: 1.0
Message-ID: <24569170.1179247304968.javamail.thaimodz@thaimodz>

บายจ้า~! ^__^

JAVA : Tomcat is not a Cat (Brief)

2007-05-09T22:06:00.000+07:00

เอาละ วันนี้ข้าน้อยเบื่ออีกแล้ว (เอาไงกันเนี่ย เบื่อง่ายจัง) ก็เลยว่าจะมาลง blog ให้นิดหน่อยครับ เรื่อง Tomcat (ไม่ใช่ Tom Cat ที่กัดกับ Jerry Mouse แล้วแพ้ตลอดนะครับ เจ้านี้ชนะเรื่อง Java Server ด้วยซ้ำ)

ก็ขอบอกอีกทีว่าไม่ได้เก่งอะไรมากมายนะครับ ก็อาจพลาดหรือตกหล่นอะไรได้ ก็เพิ่มลงไปใน comment ได้เลยครับ แล้วจะ update ให้ถูกต้องอีกที

ในปัจจุบัน ตลาดโปรแกรมมีการแข่งขันกันมากขึ้น ทำให้ต้องมีการพัฒนาโปรแกรม และภาษาโปรแกรมให้ดีขึ้นกว่าคู่แข่งเสมอ มีช่วงหนึง ตั้งแต่การถือกำเนิดของ Java กับ Concept ว่า "Write once, Run anywhere" (ไม่ถูกนักหรอกครับ) การเขียนโปรแกรมก็ไปทำบนเว็บมากขึ้น

Microsoft มี ASP แล้ว Sun ก็เลยมี JSP ด้วย ทั้งสองอย่างเป็นโปรแกรมที่รันจาก server ทั้งสิ้น

จริงๆ แล้ว Tomcat นั้น เป็น project ของ Jakarta (สาขาย่อยของ Apache นะครับ ไม่ใช่ Indonesia) ซึ่งเป็นสาขาที่ทำงานเกี่ยวกับ Java ของทาง Apache เอง (เจ้าของ "Apache Server" ที่เป็นที่นิยมมากที่สุดในปัจจุบัน) แต่จากความน่าจนใจและคุณภาพของงาน ทำให้ Jakarta Tomcat ได้เลื่อนยศเป็น Apache Tomcat ในที่สุด

ที่ควรรู้คือ Tomcat นั้น ก็เป็น Web Server กลายๆ ด้วย (แม้ว่าเขาจะไม่ใช้กันก็เถอะ) เพราะฉะนั้น อย่าเพิ่งไปรัน Server app อื่นๆ ถ้ามี เพราะ port จะชนกัน ใช้ไม่ได้อีก

ทีนี้ การจะใช้ Tomcat นั้นไม่ค่อยยากนักครับ เพราะหลักๆ แล้วจะเป็นเรื่องของการเขียน code ที่ยากกว่า เพราะต้องมีเรื่องของลักษณะการทำงานกับ server ที่ค่อนข้างเฉพาะกว่าการใช้ Applet (ซึ่งปัจจุบันเขา*แนะให้เลิกใช้ เพราะมันไม่ค่อยสะดวก)

ส่วนในหลักการทำงาน Tomcat สามารถรับเอา Web app ใหม่เข้ามารันได้เลย โดยหากเรานำไฟล์ .war (ก็คือ .jar ที่ rename ใหม่) มาวางใน %Tomcat_dir%/webapps/ (ตรงที่มี ROOT) ในขณะที่ Tomcat กำลังทำงานอยู่ มันจะโหลดเอา war เข้าไปเองโดยไม่ต้อง reset Tomcat เลย

ยังไม่หมดครับ Tomcat ยังมี port ฉุกเฉิน สามารถตัดระบบได้ง่าย โดยเข้า telnet ไปที่ port 8005 แล้วสั่ง SHUTDOWN ได้ทันที

ในแต่ละ Web app ก็ยังมี folder ชื่อ WEB-INF (ซึ่งต้องมี และ case sensitive) สำหรับเก็บ classes และ jars รวมไปถึง config และไฟล์อื่นๆ ที่เราต้องการเก็บเป็นความลับด้วย (โดยเรียกเอาจากโปรแกรมได้อย่างเดียว)

อ้อ เกือบลืมไป help และ docs มีติดมากับ Tomcat แล้วนะครับ ไม่ต้องไปหาเพิ่ม

เอาเป็นว่า วันนี้เหนื่อยมากแล้วครับ (เหนื่อยง่ายจังเรา) เพราะเพิ่งได้ Java Workshop certificate จาก Software Park มาหมาดๆ (แต่ก็ยังถ่ายทอดเนื้อหาห่วยแตกเหมียนเดิม T_T)

สุดท้ายนี้ ก็ขอให้โชคดีนะครับ จบแล้ว เหอๆๆๆ = ="

* "เขา" คือ ดร.วีระศักดิ์ ซึงถาวร ครับ

JAVA : GUI Basics

2007-05-03T16:48:00.000+07:00

วันนี้ข้าน้อยรู้สึกเบื่อๆ ครับ ก็เลยมาโพสซะหน่อย เนื้อหาคงวกไปวนมาหน่อยนะครับ (เอาเรื่องยากมาลงก่อนนิ) แต่คงเป็นประโยชน์สำหรับคนที่กำลังทำ GUI อยู่นะครับ

เวลาเราเขียนโปรแกรม เราใช้คนเดียว เราใช้รับ String args[] เอาก็ได้ใช่ไหมครับ แต่ว่าเวลาเอาไปให้คนอื่นใช้ ถ้าเขาเป็น End User ก็คงใช้ไม่ถูก

ยิ่งสมัยก่อน ระบบเป็นแบบ Text-Based (เช่น สมัย DOS) แน่นอน GUI ไม่มีเลย ทุกอย่างใช้การส่งค่าเข้าไปในโปรแกรมตรงๆ ตลอด ตัวอย่างก็เช่น ping, tracert ก็ต้องระบุ IP ของเป้าหมายลงไป ก็ถือเป็นการส่งค่า parameter อย่างหนึ่ง

ต่อมา ในสมัย Windows ก็ได้เกิดการใช้สัญลักษณ์และภาพ หรือเมนู ในการแสดงผล และรับคำสั่งจากผู้ใช้ จากนั้นมาจนถึงปัจจุบัน การใช้งานคอมพิวเตอร์ทำได้อย่างสะดวกสบาย อย่างตอนที่ผมกำลังพิมพ์บทความนี้อยู่ ผมก็กำลังพิมพ์ลงใน Text Box ซึ่งก็เป็นส่วนหนึ่งของ GUI ครับ

GUI ที่ดี จะต้องสวยงาม (อย่างน้อยก็เป็นระเบียบละ) ใช้งานได้ง่าย ทำงานได้รวดเร็วไม่หน่วงระบบ และไม่ทำให้เกิดความสับสนแก่ผู้ใช้ครับ (ถ้าเราสร้่าง Frame1 Frame2 Frame3 etc. แบบนี้พร้อมๆ กัน แถมมีปุ่มอะไรไม่รู้อีกเยอะแยะ User คงงงตาย กดไปจะระเบิดรึเปล่าเนี่ย)

เอาละ เกริ่นกันมามาก เดี๋ยวท่านๆ จะนึกว่าข้าน้อยกำลังบ่นแบบคนแก่ซะเปล่าๆ เอาเป็นว่ามาเริ่มกันเลยครับ

ระบบ GUI ของ Java นั้นมีลักษณะเฉพาะตัว ก็เนื่องมาจากการที่ Java มี JVM อยู่นั่นเอง ทำให้การทำงานมีขั้นตอนมากกว่า C อยู่พอสมควร

Components
Component ก็คือ "ชิ้นส่วน" บน Interface นั่นเอง เช่น Button, TextField, ฯลฯ ซึ่งจะต้องวางลงบน Frame หรือ Component อื่นที่มีคุณสมบัติเป็น Container (เช่น Frame, Window, Dialog, Panel)

ทุกอย่างจะต้อง "วาด" ลงบนวัตถุที่เป็น Top-Level ก็คือ พื้นหน้าจอต่างๆ นั่นเอง หากตัวเองไม่ใช่ Top-Level แล้ว ก็ทำได้แค่ใช้หน่วยความจำ จากนั้นค่อยวาดลงไปบน Top-Level Component อีกที

Layout Manager
Layout Manager ก็คือระบบที่ไว้ช่วยจัดวาง GUI ให้เรานั่นเอง Layout Manager มีสี่อย่างหลักๆ ได้แก่...

- FlowLayout เป็นการแบ่งหน้าจอเป็นบรรทัดๆ วางลงให้เต็มทีละบรรทัด (เรียงตามลำดับการ new Component) จัดกลางเสมอ
- BorderLayout แบ่งจอเป็นห้าส่วน ได้แก่ North, East, South, West และ Center. แต่ละ Region จะวางวัตถุได้แค่ชิ้นเดียว (ซึ่งแก้ได้ด้วยการใช้ Panel)
- GridLayout จะรับค่าจากผู้ใช้ แล้วแบ่งจอออกเป็นส่วนๆ ตามที่ผู้ใช้กำหนด แต่ละช่องมีขนาดเท่ากันเสมอ
- Null - ที่สุดแห่งกระบวนท่า คือไร้กระบวนท่า - ระบบนี้จะให้เราจัดวางตำแหน่งของวัตถุต่างๆ ได้อย่างอิสระ โดยใช้คำสั่ง <object>.setBounds (X,Y,Width,Height); ในการช่วยจัดวาง

Toolkits
ระบบดั้งเดิมสำหรับทำ Interface ก็คือระบบ AWT (Abstract Windowing Toolkit) ซึ่งมีมาใน JDK ตั้งแต่รุ่นแรกๆ มีคำสั่งพื้นฐานสำหรับการสร้าง Interface มาให้ (import java.awt.*;)

ข้อดีของ AWT นั้นคือสามารถใช้ฝึกได้ เพราะไม่มีการอำนวยความสะดวกมากนัก ทำให้ไม่ "รู้สึกสบายจนเคยตัว" และ AWT นั้น ก็คือรูปแบบที่เข้าใจง่าย รูปแบบเรียบๆ

ส่วนข้อเสียนั้น ก็คือ AWT ทำงานค่อนข้างช้าครับ AWT ทำงานโดยการ....

1. ส่งไปยัง JVM
2. JVM โหลดเข้า API (ซึ่งเป็นของ OS)
3. API ใช้ subroutine ของตัวเอง (หลายบรรทัดอยู่มาก) ในการ render ออกมาเป็นภาพ

จากขั้นตอนเหล่านี้ ทำให้ระบบ AWT ไม่ค่อยเป็นที่นิยมในปัจจุบัน

ต่อมาในยุค Java 1.1 ก็ได้เกิดระบบ Swing ขึ้น (เกิดจากภาพ animation เจ้า Duke โล้ชิงช้าในระบบ GUI ในสมัยนั้น จึงได้ชื่อนี้มา) ซึ่งหลักการแตกต่างออกไป คือ จะมีการใช้ Graphic Memory เข้าช่วย และไม่ได้ใช้ subroutine ของ OS โดยตรง ทำให้ลดภาระลงไป และที่มากไปกว่านั้นก็คือ Components ต่างๆ สามารถโหลดเข้า Graphic Memory ได้จาก JVM โดยไม่ต้องใช้ API ทำให้...

1. เร็วขึ้น เนื่องจากไม่หน่วงเครื่องด้วย subroutine มากมาย
2. Platform-Independent เนื่องจาก ใช้ API น้อยลง ทำให้รันบนระบบใดก็ได้ผลคล้ายกันมากๆ
3. เนื่องจากความเป็น Free Source ของ Java ทำให้ออกแบบ component ใหม่เองได้อีกมาก

ก็คงพอจะอ่านเล่นแก้เบื่อได้นะครับ หากมีอะไรเพิ่มเติมก็ใส่ได้เลยนะครับ เพราะว่าอันนี้หนักไปทางการบันทึกทบทวนหลังเรียนเฉยๆ วันไหนว่างๆ จะมาต่อเรื่อง Client/Server นะครับ

Thaimodz ภาคภาษาไทย!! เปิดตัวกะข่าวดีละกัน ^__^

2007-04-01T16:50:00.000+07:00

สวัสดีครับท่านผู้อ่านที่เคารพ

ที่ท่านกำลังอ่านอยู่เป็นบล็อกใหม่ของกระผมเองครับ ไม่ใช่ใครอื่นที่ไหนหรอกครับ Thaimodz เนี่ยแหละ รู้จักกันดีแล้วมั้งครับ (ก็แน่ละสิ ไม่งั้นท่านๆ จะเข้ามาทำไมใช่มั้ยล่า ^_^)

ผมก็ อะนะ เป็นคนเดินดินธรรมดาคนหนึ่ง โดนกระทำอะไรๆๆ จากสังคมมากมาย แต่อยู่มาวันนึง ไอ้ Thaimodz คนเนี้ย มันเ*ือกโชคดี ได้ไปแข่ง MOS Olympic 2007 ที่ TK Park นี่เอง

เอาไงละทีนี้ มันไปลงแข่ง Excel 2003 ตั้งกะตอน ม.4 แต่ก็ยังได้คะแนนมาตั้ง 813/1000 เวลา 3001s (เครื่องแฮ้งอีกแน่ะ เอ้า) อีตอนรับรางวัล มันก็คิดว่าไม่ได้ เพื่อนมันก็ลุ้นกันตัวโก่ง กะแช่งให้มันได้ที่สอง หรือที่สาม เพราะรางวัลมันน้อย แต่ปีหน้าลง Excel2003 ไม่ได้เหมือนกัน

เอาละหว่า ชิบ*ายแล่ว ทีนี้ ไปๆ มาๆ ประกาศไปหมดแล้ว เหลือ Excel 2003 High School Champion ทีนี้ละเครียดกันทั้งเกษตร (ไปกันสิบกว่าคน เยอะมาก ผมนั่งไม่ได้อยู่คนนึง ที่ในรถไม่พอ อ.ที่ปรึกษาของ สบค. เขาเลยพาไปส่งเอง (ติดต่อด้วยนะครับอาจารย์ ผมเดือดร้อนมากครับ เจอกะพวก No Pic No Proof เต็มไปหมด))

เอาละ สุดท้าย กลายเป็นว่า คนที่เดินทางไปได้อนาถาที่สุด (เดิน รถเมล์ แท็กซี่ บีทีเ้อส) กลับไปได้ไอ้รางวัลใหญ่สุดนั่นซะงั้น แถมคะแนนยังไปเท่ากับแชมป์ฝ่ายอุดมศึกษาพอดิบพอดี แบบว่าเขาแทบจะทำหน้าต่อยผมให้ตายเลยทีเดียวเชียว เครียดกันไปหมด

รางวัล สองหมื่นห้า ตอนนี้ "ผู้จัดการ" เขาจะซื้อรถ "โค้ช" ก็จะซื้อคอม คนเป็นลูกก็ขอสำรองเงินไว้ละกันนะครับ

ก่อนจากกันไปในครั้งแรก ผมก็ขอขอบคุณ บริษัท M$ มากๆ ครับ ที่ทำ MS Office ได้ดีจนมีคนไปทำ OpenOffice ซะงั้น // Certiport ครับ อุตส่าห์ออกใบเซอร์ให้ แถมพนักงาน eSupport ใจดีมากครับ // TK Park และ ITIT ที่จัดงานนี้ครับ // Lactasoy แจกขนมกะนมมากมาย // สคบ เอ๊ย สบค. ม.เกษตร ครับ เอาข่าวมาบอกกัน // สาธิตเกษตร หลักสูตรคอมกะวิทย์ครับ // อาจารย์ "สุวิกรม" ครับ เป็นที่ปรึกษาให้ด้วย ใจดีมากมาย ^_^ // เพื่อนๆ ทุกคนครับ ที่ยอมรับว่าผมเป็นคน มีฐานะเช่นมนุษย์ทั่วไป (บางคนคิดว่าผมเป็นตัวลากไก่ไปกินในน้ำครับ) // พ่อกะแม่ ที่เป็น "โค้ช" และ "ผู้จัดการ" ทำทุกอย่างให้หมดเลย ยกเว้นตอนสมัคร // แล้วก็ "พี่หนิง" ที่ ITIT ครับ เช็คมีปัญหารีบโทรเชียว ถ้าไม่ทัน "โค้ช" เขาคงคิดว่าบริษัทพี่ทำเช็คเด้งซะงั้น // แล้วก็ขอบคุณแผ่นดินไทย บรรพชนชาวไทยทุกท่านที่ได้ปกป้องผืนแผ่นดิน ไพร่ฟ้าประชาชน ให้ตัวกระผมได้เกิดมาบนแผ่นดินไทย เป็นคนไทยโดยสายเลือดและชาติกำเนิด ผมให้สัญญาว่าจะรักษาคุณความดีไว้ตลอดไปครับ

เอ้า เลี้ยง สุกี้!!~~~~!!

แห้งหรือน้ำดี ไปสั่งไว้เลยเดี๋ยวจ่ายเอง 555+

ปล. นี่ไม่ใช่ April Fools นะครับ

ปล. อีกที มีคนเอารูปป๋มไปขึ้นด้วยแหละ แหะๆๆๆ v(^__^)V